Op de achtergrond hoor ik het baasje zeggen: 'Nee ik zie ze niet vliegen.' En Robbie blaft, gromt, huilt en knort ondersteunend mee.
Monday, October 8, 2007
Home sweet home
Wauw is dat even wennen zeg! Zo bekend en toch zo vreemd. De baas heeft een motorfiets. Mooi! Ik hoop dat Robbie de brillen nog heeft. Ik weet van gekkigheid niet naar welk baasje ik het eerst toe moet. Of zal ik maar de zoon nemen? En wie is dat meisje? Ze heeft wel iets exotisch europees en maakt dezelfde klanken als m'n baasje en de zoon. Goh spannend allemaal! Even kijken. O gelukkig Robbie en Vince kwispelen naar hartelust en worden ook enthousiast geaaid en beklopt. 'Kom op Soof!' roept de zoon opeens en gaat op het kleed zitten. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Sophie begint te lachen en gaat bij Jake op het tapijt zitten maar er gebeurt niks. Werkt zeker niet met mensen. 'Nou dan moeten we maar een feestmaal aanrichten' zegt het baasje, 'Wat dacht je van een paar sappige botten en wat lekker mals vlees?' Oef daar loopt het kwijl toch van uit je bek? 'Ja barbecue!' roept het meisje Sophie weer. Dat snap ik nou niet he die brand- en rookgewoonte die mensen met vlees hebben. Ze halen er alle sappigheid mee weg. 'O en gelijk ook maar naar Sommeldijk mailen' springt het vrouwtje van de hak op de tak. Ik zie Robbie z'n oren spitsen. 'Jaha naar de kunstlinker van Kees en de wereld van Kobie Bos' zegt ze tegen Rob. Hij raakt door het dolle heen als hij die twee namen hoort. 'Weet je wat we bellen wel even' zegt ze tegen hem en samen lopen ze de trap op naar binnen. Sophie en Jake hebben het kleed inmiddels ondersteboven gekeerd en onderzoeken het nauwgezet. 'Ja en het vloog toch echt.' hoor ik ze tegen elkaar zeggen. 'Allemaal een illusie' bromt de baas, 'it's all in your mind.' 'Ja doehoei' zegt de zoon 'jij zag het toch ook? Of niet soms?' De baas haalt z'n schouders op, draait de laatste schroef in z'n motorfiets, wrijft z'n handen schoon aan een doek en zegt: 'Wat denk jij Soof?' 'Dat ik naar Fraser Island vliegen wil en heel Australie rond op dit kleed. Lijkt me cool!' Fraser Island! Ik krijg de riebels. Moest dat nou? En heel Australie rond. Alsjeblieft! Ik ben net thuis. Nou van mij mogen Abdul en Robbie het kleed cadeau doen hoor. Van nu af reis ik alleen nog maar per auto of motorfiets. Ik moet toch eens aan dat Soofmeisje snuffelen. Ze heeft iets bekends net zoiets als mijn baasje en de zoon hebben. 'Nee niet doen!' roept Sophie, 'Ik vind honden eng!' en ze duikt achter Jake z'n rug. 'Ach joh' zegt Jake 'Lin is lief en ze is een dingo' terwijl hij me vriendelijk achter m'n oor krabbelt. 'En trouwens' vervolgt hij 'Fraser Island, waar jij zo graag naar toe wil, zit toevallig wel vol met dingo's.' 'Hoeii' onderdruk ik een klein huiltje. Waarom moeten ze het nou steeds over de misser van m'n leven hebben? 'Ja dat weet ik.' zegt Sophie. 'Soof komt ook uit Rotterdam' zegt Jake terwijl hij inmiddels m'n nek lekker aan het masseren is. Ah! Dat is wat Sophie gemeen heeft met het baasje en de zoon. Leuk! Ik vind haar best aardig. Ik moet haar zien te overtuigen dat tamme huisdingo's, ook al zijn ze wat bereisd, heel iets anders zijn dan wat voor type hond ook. Behalve Robbie en Vince natuurlijk. Waar is Vince eigenlijk? Ik loop de garage in en krijg z'n bekende hondengeurtje in m'n neusgaten. Via de achtertrap naar boven en daar zie ik de slaapkamerdeur van de bazen een stukje open staan. Ja hoor zijn spoor leidt er duidelijk naar toe. Ach kijk nou de kleine akedreutel is naast de bijzetkoe in slaap gevallen.
Op de achtergrond hoor ik het baasje zeggen: 'Nee ik zie ze niet vliegen.' En Robbie blaft, gromt, huilt en knort ondersteunend mee.
Op de achtergrond hoor ik het baasje zeggen: 'Nee ik zie ze niet vliegen.' En Robbie blaft, gromt, huilt en knort ondersteunend mee.
Saturday, September 22, 2007
Bij Lindy thuis

Vincey heeft lol in het vliegen en zingt dat het een lust heeft. Ik zing met hem mee en kijk met een schuin oog naar Lindy. Ik zie de gedachten door haar hoofd razen. Het is duidelijk dat ze blij is naar huis te gaan. Ik vindt het ook leuk om naar haar huis te gaan. Maar ik denk toch dat ik na een tijdje weer op reis wil.
Ik zou Sparky ook wel weer eens willen zien. Weer een poosje rondvaren op zo'n groot schip, heerlijk. Zal ook wel wat voor Vincey zijn. Toch maar eens voorzichtig over praten met Lindy. Voorlopig gaan we Lindy's thuisbasis maar eens verkennen.
Onder ons verglijdt het landschap. We zitten weer boven land. Geen idee hoe ver het nog is. Lindy gaat verzitten en kijkt naar beneden: "Hee ho stop! Remmen! Rob remmen! Zie je die jongen daar? Dat is de pup van m'n baasjes. Daar moeten we zijn! Leuk dat-ie er is! Hij weet altijd leuke spelletjes." Dat gaat snel, ik zie hem nog net in de verte. Draaien dan maar weer. Kan dus niet alles aan Abdullah overlaten, moet er zelf wel mijn hoofd bijhouden. We zijn nu wel een flink stuk doorgeschoten. Misschien wilde Ab ons eerst bij Sam langssturen. Dat hebben we dan nu overruled, wa
nt we draaien. Hee, ik begin nu al een beetje Engelse kreten op te pikken. Zal wel nodig zijn. Nu zitten we weer in de buurt van die tuin. Ik zie hem niet meer. Over die huizen heen maar dan. Zie ik hem daar nu? Volgens mij heeft hij nu een andere broek aan. Lin? "Ja dat is 'm en Stu zit bij zijn motor. Wauw, kan ik eindelijk meerijden. Kicken!" "Wie is dat meisje dan Lindy?" "Zal wel een vriendinnetje van Jake zijn, geen idee eigenlijk en Michelle zet ons al op de foto." Nu heb ik even alle aandacht nodig bij de landing. Hopeloos ouderwets land zeg, al die draden in de lucht. Linke soep hoor. Nou daar gaan we dan.
Sunday, September 16, 2007
Vliegensvlug naar huis terug!
Zo lekker zeg dat vliegen. Dat is lang geleden. Robbie wil picknicken maar ik wil kijken of ik m'n huis al zie. Ik begrijp de route niet helemaal maar we moeten wel in de buurt van water zijn dat weet ik zeker. Vincey begint te zingen: 'En we gaan nog niet naar huis ....' Robbie brult uit volle borst mee. Nou daar denk ik anders over. Lekker bij de bazen op de achterbank met m'n kop door het raam vind ik veel aangenamer reizen dan we tot nu toe op ons honds gedaan hebben. En wat te denken van op gezette tijden eten krijgen en lekker luieren in de schaduw. En weer eens lekker geaaid worden. Rob is net als Buck, wil de natuur in. Ik voel het net andersom zoals White Fang. Niet dat ik in het wild geboren ben. Maar toch. Die verhalen fascineerden me altijd en ik denk dat ik ze nu pas goed begrijp: laat mij maar huisdingo zijn want daar pas ik het best. Net wat in je binnenste zit he? Hoe zou het met Vincey zitten want die tettert maar door dat hij nog lang niet naar huis gaat, ook al is z'n moeder thuis. Nou dat moeten we maar eens bekijken als we thuis zijn. (Hi, hi) Ik weet nog geeneens wat ze er thuis van vinden dat ik opeens een pup heb. Ach dat vinden ze wel goed zolang hij zich als huishond gedraagt en dat doet hij. Hij is in een huis geboren tenslotte. Althans dat denk ik maar hij kan zich in ieder geval goed gedragen. Misschien wil hij wel met Rob mee want die is inmiddels zo'n beetje z'n adoptievader. (Niet dat ik het zeker weet maar ik heb een sterk vermoeden dat Robbie wel verder reizen wil. En ach als hij in een huis zou willen wonen dan zou hij dat vast veel liever bij z'n eigen baasjes doen.) Brr. Ook al gaat dat aan m'n hart, ik wil daar vrij in denken. Ze zullen dan toch nog weleens terug komen? Als is het maar voor een bezoekje en als ze onderweg zijn dan kunnen we weer lekker mailen. Dat vond ik zo gezellig toen met Rob. Zou ook zo goed voor Vincey's taalontwikkeling zijn. Nou ik stel me open op maar ik zeg lekker nog niks. '
Hee ho stop! Remmen! Rob remmen! Zie je die jongen daar? Dat is de pup van m'n baasjes. Daar moeten we zijn! Leuk dat-ie er is! Hij weet altijd leuke spelletjes.'
Hee ho stop! Remmen! Rob remmen! Zie je die jongen daar? Dat is de pup van m'n baasjes. Daar moeten we zijn! Leuk dat-ie er is! Hij weet altijd leuke spelletjes.'
Saturday, September 8, 2007
Op weg naar Lindy's thuis
Wow, wat een opgewonden standje is die Lindy toch af en toe. Ik krijg bijna de kans niet om wat te zeggen. Aan de andere kant heeft ze aan een half woord genoeg. Dat is ook wat waard.Het tapijt zit natuurlijk gewoon in het karafje om mijn hals. Dopje eraf, omkeren en klaar. Ongelofelijk hoe zo'n tapijt daarin past. Daar komt Lin alweer met Vincey. Vince springt vrolijk kwispelend op het tapijt. Lindy en ik kruipen erbij en daar gaan we de lucht in. Even later zoeven we over onze verbaasde gastheren heen. Snel zien we het groepje kleiner worden.
Wat zullen we bij Lindy thuis aantreffen? Dat is even de vraag, voor mij in ieder geval. Zouden ze boos zijn? Of gewoon blij dat ze er weer is? Ach, ze gaan zelf ook nogal eens op vakantie. Lin wordt dan verzorgd door vrienden. Dan wordt er ook niet gevraagd of ze liever mee wil. Ik vraag me af of we op een gelegen moment aankomen. Misschien zijn ze er helemaal niet. Of weet ik veel. Mensen hebben soms van die rare beslommeringen. Volgens mij helpt Abdullah met onze timing. We zaten toch al boven het vasteland? Dus wat doen we nu boven dit water? Ik zie dat we de een of andere toren naderen. Land in zicht. Een eiland volgens mij, we gaan dus echt met een omweg. Genieten dan maar van het uitzicht. Ik begin trek te krijgen. Straks maar eens even het karafje omkeren. Dan hebben we in no time een vliegend picknick-tapijt.

Sunday, September 2, 2007
De oplossing in zicht
Ik schrik wakker, spring op en ren naar buiten. 'Rob!' roep ik en kadoem bots ik gelijk tegen hem op. 'Rob moet je luisteren weet je dat Abdullah en ik veel gemeen hebben? Allebei onze voorouders zijn per boot naar Australie gekomen en ....' 'Wat is er Rob waarom luister je niet? O ik moet luisteren. OK dan steek van wal. Je wilt hier weg? Je wilt niet met de honden op trektocht? Maar ik dacht dat jij juist zo van reizen hield?! Je bent niet zo op geloop en geren gebouwd. Hmm. Wat wil je dan? Nee Rob je meent het niet, je wilt naar m'n huis? Hoeiii dat is helemaal geweldig! En wat denkt Vince daarvan? Hij is helemaal geen thuis gewend meer. Ach dat zien we wel als we zover zijn. Maar hoe komen we daar als niet wilt rennen en lopen?' 'Taaaapijijijijjijt' fluistert een bekende naar specerijen geurende stem. 'Hoorde je dat Rob? Weet jij nog waar het tapijt is? Dat is een fantastische en vlotte oplossing!'
Saturday, September 1, 2007
Avances van Eileen
Eenmaal buitengekomen zijn de andere honden in hun enthousiasme al verdwenen. Ik ben niet zo snel als Lindy. Ben dan ook anders gebouwd. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om naar die beesten te gaan kijken. Lijkt me ook een beetje kinderachtig.Die hele hondengroep bevalt me eigenlijk niks. Geen omgeving voor Vincey. En Lindy is hier ook helemaal niet op haar plaats. Ze is toch al zo onzeker en de mores in zo'n roedel is hard. Ik kan maar beter zorgen dat ze zo snel mogelijk weer thuis terecht komt. In haar vertrouwde omgeving kan ze weer een beetje tot rust komen.
Tja, ze heeft toch ineens een pup om voor te zorgen. Het lijkt wel of ze in een postnatale depressie zit. Zou dat kunnen zonder zwangerschap en bevalling te hebben doorgemaakt? Misschien maakt het de kans erop juist groter. Toch eens googlen als ik weer eens bij een computer in de buurt kan komen. Een uitkomst hoor dat internet. Voordat ik me daarin kon bekwamen probeerde ik het eens bij de bibliotheek. Veel verder dan een aai over mijn bol kwam ik niet bij de bibliothecaresse. Ja, toen ik het nog eens probeerde kreeg ik een kluifje. Het kwam niet bij haar op dat ik misschien wel gewoon in de boeken wilde snuffelen. Waar ga je anders voor naar de bieb? Vincey loopt zwijgend met me op, instinctief voelt hij aan dat zwijgen even het beste is. Ik neem me voor om toch nog wat te gaan reizen. Als Lindy niet mee wil zal ik samen met Vincey wat reizen maken. Het lijkt me nuttig om Vince een breder perspectief te bieden. Ik moet maar eens praten met Lindy. "Lekker aan de wandel voor het slapen gaan?" Een aantrekkelijke schaapshonden teef spreekt me aan terwijl ze tussen het struikgewas haar behoefte staat te doen. "We gingen eigenlijk met de groep naar Lizards kijken, maar ze renden wel erg snel". Ze grinnikt. "Misschien wil de kleine even bij de pups spelen?" "Ja, ome Robbie toe mag dat?" Ik knik instemmend. Al snel gaan we met zijn drietjes de schuur in waar een speciaal hoekje voor de jonge garde is ingericht. Een zestal enthousiaste pups buitelen meteen over de beduusde Vincey heen. "Laat ze maar even, kom mee. Eileen heet ik trouwens." "Robbie", mompel ik en volg haar naar een gezellig nestje. Daarvandaan kan Eileen alles in de gaten houden. Terwijl de pups onvermoeibaar hun pupzijn botvieren vertel ik Eileen over mijn reisavonturen. Ze luistert met grote belangstelling. Ik doe of de verleidelijke poses die ze aanneemt me niet opvallen. Hier zit ik niet op te wachten. Al is mijn verhouding met Lindy van zuiver platonische aard, dan ga ik nog niet in op de avances van de eerste de beste dame die wat in me ziet. Trouwens, Agaath ben ik ook nog niet vergeten. Ik kijk nadrukkelijk naar de spelende Vince. "We gaan Vincey's moeder maar weer eens opzoeken", hak ik de knoop door. "Ze moesten maar eens gaan slapen", berust Eileen. Ik sjok naar Vincey. "Kom Vince, je vriendjes moeten slapen. We gaan naar je moeder". Zonder tegenstribbelen gaat Vincey met me mee.
Friday, June 8, 2007
Identiteitscrisis
De stofwolken worden veroorzaakt door andere honden die een kudde schapen bij elkaar drijven. Nieuwsgierig blijven ze staan als ze ons aan zien komen rennen. "Wie zijn dit dan?" vragen ze aan de honden die ons meegenomen hebben. "O dit zijn Lindy, Robbie en Vince. Ze zijn net aangekomen van Fraser Island en Lindy zoekt dingoes." De schaapshonden beginnen gezamelijk onbedaarlijk te lachen. "Jullie komen van Fraser Island" hikt er eentje, "en jullie hebben geen dingo gezien?" vervolgt hij, en meteen proest hij het weer uit. De honden rollen over de grond van het lachen. Ik begin me ongemakkelijk te voelen. Ik ben de enige teef in het gezelschap dus meet me maar een onbegrepen dameshouding aan die misschien hautain overkomt. "Klassiek" piept er een hortend tussen z'n gierende lachen door. "Zeker lang geleden dat je 'in the wild' leefde maar je hoort 'the call' nog om het zo maar even te zeggen." En hij proest weer verder. "Ja en ze herkent het niet als ze er middenin staat", giert een andere. "Wat bedoelen jullie?" vraagt Rob het voor me opnemend hoewel ik een glimlach rond z'n snuit bespeur. "Fraser Island zit vol met dingoes!" roept er een zijn lachen een beetje tot bedaren krijgend. "Hm we waren alleen maar op het strand" verdedig ik me. "Meid ook op het strand zit het vol met dingoes daar! Geloof me." De andere honden grinniken nog wat na. Robbie kijkt me vragend aan en zegt: "Lin je bent dat hele eiland rondgerend en je hebt geen dingo gezien?" Een beetje uit het veld geslagen stotter ik wat over snelheid en alleen maar strepen zien. Ik weet dat het nergens op slaat maar je moet toch wat als je zo direct op je aangepaste hondsheid als huisdingo zijnde gewezen wordt? "Ben jij dat hele eiland rond gerend?" vraagt weer een andere die inmiddels volledig tot bedaren gekomen is. "In een keer? Hoelang heb je daar over gedaan?" "Niet zo lang" antwoord ik dralend en haast onhoorbaar, aanvoelend dat ik weer een blunder te aanschouwen krijg. "Pittige teef heb je daar" zegt hij tegen Robbie, mij verder negerend en met een grimas op z'n snuit vervolgend: "Zo'n 250 km deed ze even om haar poten te strekken en in haar haast om haar voorzaten te ontmoeten zag ze over het hoofd dat ze door het grondgebied van het zuiverste ras dingo levend op aarde te vinden raasde! Fenomenaal!" En hij laat een oververdovende stilte vallen. Ik hoor wat onderdrukt gegniffel van de andere honden. Vince komt solidair tegen me aan zitten. Prettig vind ik dat maar tegelijkertijd voel ik dat ik het grootstelijk af laat weten als ouder zijnde. Ik hoor mijn pup vertroosting te verschaffen en niet andersom. Robbie zit er in z'n geijkte doorgezakte schouderhouding bij en kijkt me aan met z'n lodderige trouwe hondenblik. Ik kan wel janken maar dat doe ik niet. "Kom" zegt een blue heeler die bij het clubje was dat ons bij het welkomstbord van Queensland ophaalde "laten we naar de schuur gaan, daar wacht vast al iets te bikken." "OK" zegt een van de schapendrijvers "dan kijken wij eerst nog even bij de schapen." We gaan op pad. "We zijn niet allemaal werkhonden hier hoor" vertelt de blue heeler (die we Blue mogen noemen) "maar de baas heeft een zwak voor honden dus mogen we lekker allemaal in de schuur wonen. Soms gaan er weleens een stel op trektocht. En soms komen er weleens een stel logeren die op trektocht zijn. Het is een komen en gaan. Je hoeft niet echt te reizen hoor om hier honden tegen te komen. Alleen de werkhonden zijn redelijk stationair." We komen bij de schuur aan. Er hangt een heerlijk hondse geur binnen. Overal zijn slaapnestjes gemaakt in het stro. Het ziet er gezellig uit. Langs een muur staat een soort trog vol met overheerlijk hondeneten. "Komop" zegt Blue. De honden vallen aan. Robbie volgt en Vince was er als eerste bij. Ik voel me wat schuchter en stel me terughoudend op. Ik doe alsof ik geen trek heb uit een soort van schaamtegevoel terwijl ik de kwijl haast niet in m'n bek kan houden van de honger, wat wel moet natuurlijk om mezelf niet te verraden. Gelukkig zie ik Vince martelen om over het randje van de trog bij het voedsel te komen. Iets te gretig schiet ik op hem af om hem een pootje en een bekje te helpen. Naar waarheid is dat een pootje voedsel naar zijn bekje en wat ik met mijn bek aanschuif verdwijnt grotendeels via mijn keelgat. En dan moet ik iedere keer mijn poot aflikken natuurlijk. Als de trog leeg begint te raken pakt een hond Vince met z'n bek in z'n nekvel en plaatst hem in de trog. "Zo jongen lik jij de boel maar uit" zegt hij. Snel trek me terug en ga in een hoekje liggen. Ten slotte had ik te kennen gegeven geen honger te hebben. Langzaamaan verlaten de honden verzadigd de trog. Sommigen slobberen nog wat water uit een bak. Robbie tilt Vince weer uit de trog. "Zin om met wat 'Australian wildlife' te spelen?" vraagt een hond aan Rob, "Er wonen wat knoerten van bue tongue lizards hier rond de schuur." "Nou dat wil ik weleens zien." zegt Rob. En de troep verdwijnt uit de schuur op de hielen gevolgd door Vincey. Ik heb geen zin. Ik moet maar eens goed na gaan denken over mijn bestaan. Ben ik wel zo erg dingo? Fysiek gezien wel. Ik kan dingen die honden niet kunnen maar dat is
gewoon aangeboren bouw. M'n dingohuil is roestig dat merkte ik na aankomst hier maar. Eerlijk gezegd gaat het blaffen me veel makkelijker af. Ligt het eerst in m'n bek zal ik maar zeggen. En hoe leven dingoes eigenlijk? Ook al had ik dingo ouders ik ben gewoon bij een baas in een huis geboren. Ik ben gewoon honds opgevoed. Grrr toch zit het me dwars dat ik niks dingo's heb opgemerkt daar op Fraser Island! 250 km in omtrek. Toch weet ik zeker dat ik het heb rondgerend. Ik liet Robbie en Vince achter me en zag ze weer voor me opdoemen. En het duurde echt niet zo lang. Ik leg m'n kop op m'n voorpoten en sluit m'n ogen. Achter m'n oogleden zie ik de brede grijns van Abdullah verschijnen. Snel doe ik m'n ogen open. Niet weer die man he! Maar ik zie hem nog steeds. Z'n gezicht verandert in een klok waarvan de wijzers als een razende rond draaien. Cirkelende strepen begin ik te zien die in het middelpunt verdwijnen. Duizelig word ik ervan. Ik laat m'n oogleden maar weer zakken en alles is pikkedonker. "In den beginne was er de zuivere dingo die uit Azie kwam net als ik ..." hoor ik de stem van Abdullah zeggen. Ik ruik zeelucht en voel me heen en weer schommelen. Het maakt me misselijk. "Duizenden jaren geleden zijn wij op een boot naar dit eiland gekomen..." Ik voel kalmerend en liefkozend geaai over m'n rug. "... maar later zijn we ieder onze eigen weg gegaan door omstandigheden." De stem wordt steeds rustgevender voor me en zegt: "Laat me je de volledige geschiedenis vertellen en als je wakker wordt zal alles anders voelen voor je. De oerdingo ontstond ...."
gewoon aangeboren bouw. M'n dingohuil is roestig dat merkte ik na aankomst hier maar. Eerlijk gezegd gaat het blaffen me veel makkelijker af. Ligt het eerst in m'n bek zal ik maar zeggen. En hoe leven dingoes eigenlijk? Ook al had ik dingo ouders ik ben gewoon bij een baas in een huis geboren. Ik ben gewoon honds opgevoed. Grrr toch zit het me dwars dat ik niks dingo's heb opgemerkt daar op Fraser Island! 250 km in omtrek. Toch weet ik zeker dat ik het heb rondgerend. Ik liet Robbie en Vince achter me en zag ze weer voor me opdoemen. En het duurde echt niet zo lang. Ik leg m'n kop op m'n voorpoten en sluit m'n ogen. Achter m'n oogleden zie ik de brede grijns van Abdullah verschijnen. Snel doe ik m'n ogen open. Niet weer die man he! Maar ik zie hem nog steeds. Z'n gezicht verandert in een klok waarvan de wijzers als een razende rond draaien. Cirkelende strepen begin ik te zien die in het middelpunt verdwijnen. Duizelig word ik ervan. Ik laat m'n oogleden maar weer zakken en alles is pikkedonker. "In den beginne was er de zuivere dingo die uit Azie kwam net als ik ..." hoor ik de stem van Abdullah zeggen. Ik ruik zeelucht en voel me heen en weer schommelen. Het maakt me misselijk. "Duizenden jaren geleden zijn wij op een boot naar dit eiland gekomen..." Ik voel kalmerend en liefkozend geaai over m'n rug. "... maar later zijn we ieder onze eigen weg gegaan door omstandigheden." De stem wordt steeds rustgevender voor me en zegt: "Laat me je de volledige geschiedenis vertellen en als je wakker wordt zal alles anders voelen voor je. De oerdingo ontstond ...."
Subscribe to:
Posts (Atom)