Saturday, September 1, 2007

Avances van Eileen

Free Image Hosting at www.Googang.net Eenmaal buitengekomen zijn de andere honden in hun enthousiasme al verdwenen. Ik ben niet zo snel als Lindy. Ben dan ook anders gebouwd. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om naar die beesten te gaan kijken. Lijkt me ook een beetje kinderachtig.
Die hele hondengroep bevalt me eigenlijk niks. Geen omgeving voor Vincey. En Lindy is hier ook helemaal niet op haar plaats. Ze is toch al zo onzeker en de mores in zo'n roedel is hard. Ik kan maar beter zorgen dat ze zo snel mogelijk weer thuis terecht komt. In haar vertrouwde omgeving kan ze weer een beetje tot rust komen.
Tja, ze heeft toch ineens een pup om voor te zorgen. Het lijkt wel of ze in een postnatale depressie zit. Zou dat kunnen zonder zwangerschap en bevalling te hebben doorgemaakt? Misschien maakt het de kans erop juist groter. Toch eens googlen als ik weer eens bij een computer in de buurt kan komen. Een uitkomst hoor dat internet. Voordat ik me daarin kon bekwamen probeerde ik het eens bij de bibliotheek. Veel verder dan een aai over mijn bol kwam ik niet bij de bibliothecaresse. Ja, toen ik het nog eens probeerde kreeg ik een kluifje. Het kwam niet bij haar op dat ik misschien wel gewoon in de boeken wilde snuffelen. Waar ga je anders voor naar de bieb? Vincey loopt zwijgend met me op, instinctief voelt hij aan dat zwijgen even het beste is. Ik neem me voor om toch nog wat te gaan reizen. Als Lindy niet mee wil zal ik samen met Vincey wat reizen maken. Het lijkt me nuttig om Vince een breder perspectief te bieden. Ik moet maar eens praten met Lindy. "Lekker aan de wandel voor het slapen gaan?" Een aantrekkelijke schaapshonden teef spreekt me aan terwijl ze tussen het struikgewas haar behoefte staat te doen. "We gingen eigenlijk met de groep naar Lizards kijken, maar ze renden wel erg snel". Ze grinnikt. "Misschien wil de kleine even bij de pups spelen?" "Ja, ome Robbie toe mag dat?" Ik knik instemmend. Al snel gaan we met zijn drietjes de schuur in waar een speciaal hoekje voor de jonge garde is ingericht. Een zestal enthousiaste pups buitelen meteen over de beduusde Vincey heen. "Laat ze maar even, kom mee. Eileen heet ik trouwens." "Robbie", mompel ik en volg haar naar een gezellig nestje. Daarvandaan kan Eileen alles in de gaten houden. Terwijl de pups onvermoeibaar hun pupzijn botvieren vertel ik Eileen over mijn reisavonturen. Ze luistert met grote belangstelling. Ik doe of de verleidelijke poses die ze aanneemt me niet opvallen. Hier zit ik niet op te wachten. Al is mijn verhouding met Lindy van zuiver platonische aard, dan ga ik nog niet in op de avances van de eerste de beste dame die wat in me ziet. Trouwens, Agaath ben ik ook nog niet vergeten. Ik kijk nadrukkelijk naar de spelende Vince. "We gaan Vincey's moeder maar weer eens opzoeken", hak ik de knoop door. "Ze moesten maar eens gaan slapen", berust Eileen. Ik sjok naar Vincey. "Kom Vince, je vriendjes moeten slapen. We gaan naar je moeder". Zonder tegenstribbelen gaat Vincey met me mee.

Friday, June 8, 2007

Identiteitscrisis

De stofwolken worden veroorzaakt door andere honden die een kudde schapen bij elkaar drijven. Nieuwsgierig blijven ze staan als ze ons aan zien komen rennen. "Wie zijn dit dan?" vragen ze aan de honden die ons meegenomen hebben. "O dit zijn Lindy, Robbie en Vince. Ze zijn net aangekomen van Fraser Island en Lindy zoekt dingoes." De schaapshonden beginnen gezamelijk onbedaarlijk te lachen. "Jullie komen van Fraser Island" hikt er eentje, "en jullie hebben geen dingo gezien?" vervolgt hij, en meteen proest hij het weer uit. De honden rollen over de grond van het lachen. Ik begin me ongemakkelijk te voelen. Ik ben de enige teef in het gezelschap dus meet me maar een onbegrepen dameshouding aan die misschien hautain overkomt. "Klassiek" piept er een hortend tussen z'n gierende lachen door. "Zeker lang geleden dat je 'in the wild' leefde maar je hoort 'the call' nog om het zo maar even te zeggen." En hij proest weer verder. "Ja en ze herkent het niet als ze er middenin staat", giert een andere. "Wat bedoelen jullie?" vraagt Rob het voor me opnemend hoewel ik een glimlach rond z'n snuit bespeur. "Fraser Island zit vol met dingoes!" roept er een zijn lachen een beetje tot bedaren krijgend. "Hm we waren alleen maar op het strand" verdedig ik me. "Meid ook op het strand zit het vol met dingoes daar! Geloof me." De andere honden grinniken nog wat na. Robbie kijkt me vragend aan en zegt: "Lin je bent dat hele eiland rondgerend en je hebt geen dingo gezien?" Een beetje uit het veld geslagen stotter ik wat over snelheid en alleen maar strepen zien. Ik weet dat het nergens op slaat maar je moet toch wat als je zo direct op je aangepaste hondsheid als huisdingo zijnde gewezen wordt? "Ben jij dat hele eiland rond gerend?" vraagt weer een andere die inmiddels volledig tot bedaren gekomen is. "In een keer? Hoelang heb je daar over gedaan?" "Niet zo lang" antwoord ik dralend en haast onhoorbaar, aanvoelend dat ik weer een blunder te aanschouwen krijg. "Pittige teef heb je daar" zegt hij tegen Robbie, mij verder negerend en met een grimas op z'n snuit vervolgend: "Zo'n 250 km deed ze even om haar poten te strekken en in haar haast om haar voorzaten te ontmoeten zag ze over het hoofd dat ze door het grondgebied van het zuiverste ras dingo levend op aarde te vinden raasde! Fenomenaal!" En hij laat een oververdovende stilte vallen. Ik hoor wat onderdrukt gegniffel van de andere honden. Vince komt solidair tegen me aan zitten. Prettig vind ik dat maar tegelijkertijd voel ik dat ik het grootstelijk af laat weten als ouder zijnde. Ik hoor mijn pup vertroosting te verschaffen en niet andersom. Robbie zit er in z'n geijkte doorgezakte schouderhouding bij en kijkt me aan met z'n lodderige trouwe hondenblik. Ik kan wel janken maar dat doe ik niet. "Kom" zegt een blue heeler die bij het clubje was dat ons bij het welkomstbord van Queensland ophaalde "laten we naar de schuur gaan, daar wacht vast al iets te bikken." "OK" zegt een van de schapendrijvers "dan kijken wij eerst nog even bij de schapen." We gaan op pad. "We zijn niet allemaal werkhonden hier hoor" vertelt de blue heeler (die we Blue mogen noemen) "maar de baas heeft een zwak voor honden dus mogen we lekker allemaal in de schuur wonen. Soms gaan er weleens een stel op trektocht. En soms komen er weleens een stel logeren die op trektocht zijn. Het is een komen en gaan. Je hoeft niet echt te reizen hoor om hier honden tegen te komen. Alleen de werkhonden zijn redelijk stationair." We komen bij de schuur aan. Er hangt een heerlijk hondse geur binnen. Overal zijn slaapnestjes gemaakt in het stro. Het ziet er gezellig uit. Langs een muur staat een soort trog vol met overheerlijk hondeneten. "Komop" zegt Blue. De honden vallen aan. Robbie volgt en Vince was er als eerste bij. Ik voel me wat schuchter en stel me terughoudend op. Ik doe alsof ik geen trek heb uit een soort van schaamtegevoel terwijl ik de kwijl haast niet in m'n bek kan houden van de honger, wat wel moet natuurlijk om mezelf niet te verraden. Gelukkig zie ik Vince martelen om over het randje van de trog bij het voedsel te komen. Iets te gretig schiet ik op hem af om hem een pootje en een bekje te helpen. Naar waarheid is dat een pootje voedsel naar zijn bekje en wat ik met mijn bek aanschuif verdwijnt grotendeels via mijn keelgat. En dan moet ik iedere keer mijn poot aflikken natuurlijk. Als de trog leeg begint te raken pakt een hond Vince met z'n bek in z'n nekvel en plaatst hem in de trog. "Zo jongen lik jij de boel maar uit" zegt hij. Snel trek me terug en ga in een hoekje liggen. Ten slotte had ik te kennen gegeven geen honger te hebben. Langzaamaan verlaten de honden verzadigd de trog. Sommigen slobberen nog wat water uit een bak. Robbie tilt Vince weer uit de trog. "Zin om met wat 'Australian wildlife' te spelen?" vraagt een hond aan Rob, "Er wonen wat knoerten van bue tongue lizards hier rond de schuur." "Nou dat wil ik weleens zien." zegt Rob. En de troep verdwijnt uit de schuur op de hielen gevolgd door Vincey. Ik heb geen zin. Ik moet maar eens goed na gaan denken over mijn bestaan. Ben ik wel zo erg dingo? Fysiek gezien wel. Ik kan dingen die honden niet kunnen maar dat is gewoon aangeboren bouw. M'n dingohuil is roestig dat merkte ik na aankomst hier maar. Eerlijk gezegd gaat het blaffen me veel makkelijker af. Ligt het eerst in m'n bek zal ik maar zeggen. En hoe leven dingoes eigenlijk? Ook al had ik dingo ouders ik ben gewoon bij een baas in een huis geboren. Ik ben gewoon honds opgevoed. Grrr toch zit het me dwars dat ik niks dingo's heb opgemerkt daar op Fraser Island! 250 km in omtrek. Toch weet ik zeker dat ik het heb rondgerend. Ik liet Robbie en Vince achter me en zag ze weer voor me opdoemen. En het duurde echt niet zo lang. Ik leg m'n kop op m'n voorpoten en sluit m'n ogen. Achter m'n oogleden zie ik de brede grijns van Abdullah verschijnen. Snel doe ik m'n ogen open. Niet weer die man he! Maar ik zie hem nog steeds. Z'n gezicht verandert in een klok waarvan de wijzers als een razende rond draaien. Cirkelende strepen begin ik te zien die in het middelpunt verdwijnen. Duizelig word ik ervan. Ik laat m'n oogleden maar weer zakken en alles is pikkedonker. "In den beginne was er de zuivere dingo die uit Azie kwam net als ik ..." hoor ik de stem van Abdullah zeggen. Ik ruik zeelucht en voel me heen en weer schommelen. Het maakt me misselijk. "Duizenden jaren geleden zijn wij op een boot naar dit eiland gekomen..." Ik voel kalmerend en liefkozend geaai over m'n rug. "... maar later zijn we ieder onze eigen weg gegaan door omstandigheden." De stem wordt steeds rustgevender voor me en zegt: "Laat me je de volledige geschiedenis vertellen en als je wakker wordt zal alles anders voelen voor je. De oerdingo ontstond ...."

Thursday, May 17, 2007

Vergezichten en nieuwe gezichten

Free Image Hosting at www.Googang.net




Ik kan geen hoogte krijgen van Lindy. Ze krijgt eindelijk haar zin, we gaan naar het vasteland. En nog doet ze knorrig. Ze zit een beetje verongelijkt naar Ab te kijken. Veel meer dan een bulderende lach bereikt ze er niet mee bij hem. Af en toe krijg ik een knipoog van hem. Lindy ziet het niet.
Het zal wel een vrouwending zijn, die stemmingen bedoel ik. Vin
cey kijkt het een beetje aan en doet dan hetzelfde als ik. Naar buiten kijken. Ik geniet van het uitzicht en laat Lin maar lekker mopperen en verongelijkt zijn.
In de zijvakken van de deur ligt een soort verrekijker. Ik kijk ermee door het raam en zie van dichtbij een schitterend landschap. Wat een aparte vogels zie je hier. Dat hebben we thuis niet. Maar de mensen van hier zullen onze vogels misschien wel apart vinden. Het is maar net wat je gewend bent. Maar het kleurenpalet is hier wel een stuk interessanter vind ik. Ik ben blij dat ik niet kleurenblind ben. Mensen denken dat alle honden dat zijn. En vaak denken ze ook dat wij niet kunnen denken. Ach zolang wij maar beter weten. Een aparte kijker is dit. Er zitten allemaal knopjes aan. Druk ik op zo'n knopje dan krijg ik ineens een heel ander uitzicht. Hoe dat nou weer kan weet ik ook niet. Ik zou het aan Ab willen vragen maar die heeft zijn handen vol aan Lindy. Die zou het geloof ik ook weer teveel eer vinden voor Abdullah als ik het hem vraag. Laat maar zitten dus. Voorlopig vermaak ik me met de beelden. Dat verkort het wachten zullen we maar denken. Maar dat knorrige van Lindy. Ik weet niet of ik daar aan kan wennen. We hebben toch heel wat aan Ab te danken. Lindy heeft toch ook maar mooi Vincey met behulp van Ab kunnen adopteren. Het lijkt wel of ze dat vergeten is. Een ander knopje maar weer. Oeps, da's geen vogel. Wel een leuk beest om achter aan te rennen. Alleen moeten de rollen niet even omgedraaid worden. Dat zijn behoorlijke horens. Zou daar het woord hoorndol vandaan komen? Of is het horendol? Lastig als je geen taalscholing hebt gehad. Zat niet in het pakket op de hondenschool. Trouwens, dat noemen ze dan wel de hondenschool eigenlijk is het de baasjesschool. Dat vertrouwde de hondentrainer (dat dan weer wel) me eens toe. Hoewel die me wel een beetje denigrerend aankeek van 'jij zegt toch niks terug'. Maar daar had ik dan zo mijn eigen gedachten bij. Zoals het de ware autodidact betaamt. Eens kijken, dit knopje maar weer. Dat is weer een aparte vogel zeg. "Ome Ab ik zie land", roept Vince ineens enthousiast. Ik laat de kijker zakken en kijk met het blote oog door het raam. Dan zie ik een heel ander uitzicht. Ik kijk op de kijker. ViewMaster, staat erop. Alleen voor baasjes om door te kijken? Ach, laat ook maar. We zijn er. Lindy gaat als door een wesp gestoken voor de deur zitten. Niet zo leuk naar Ab toe, maar die maakt zich er niet druk om. We nemen afscheid van Abdullah en ik weet zeker hem ooit weer terug te zien. Even later staan we met zijn drietjes op het vasteland van Australiƫ. Na Ab uitgezwaaid te hebben vraag ik Lin wat er toch met haar is. Veel meer als 'niks' en wat gedraai komt er niet uit. Vervolgens komt de dingo in haar naar boven en begint ze te huilen. Vincey probeert het voorbeeld van zijn moeder te volgen. Ik doe maar mee. Al gauw verkeren we in het gezelschap van wat schaapshonden blijken te zijn. Ze vertellen over hun werk, onwillekeurig moet ik weer denken aan dat beest met die hoorns van daarnet. Op de uitnodiging om met hen mee te gaan reageert ook Lindy gelukkig enthousiast. In de verte zien we al snel stofwolken, wat voor kudde zullen we hier aantreffen?

Monday, May 14, 2007

Drieeenheid

Ik voel me nog helemaal soezerig. Al die onderbroken slaap. Vlieg ik nou of droom ik? Het ene moment zitten we op een tapijt en nu weer in een vliegtuigje. Ab is er ook weer. 'Waar vliegen we heen?' vraag ik. 'Naar het vasteland' zegt Abdullah, 'en dan laat ik jullie weer je gang gaan. Ik heb nog een hoop te doen. Robbie weet we me wel te bereiken als jullie me nodig hebben. En geloof maar van mij Lindy, ik weet jullie altijd altijd te vinden!' Hij eindigt met een onbedaarlijke bulderlach. Duh wat denkt-ie wel?! Omdat ik van een rustig ongecompliceerd semihondenleven hou? Hij mag zijn wat-ie is maar hij moet me niet in de weg zitten, dat doe ik hem ook niet. Hondachtigen hebben misschien een slaafachtige houding naar mensen toe maar is Ab wel een mens? Hij vertoont toch een beetje bovenmenselijke macht met z'n vliegende tapijt enzo. Daar had ik om te beginnen nooit op moeten stappen. Hij heeft me erin geluisd via m'n ontloken moedergevoelens. Hmpf hij doet veel te superieur. Hij kijkt me diep in m'n ogen en zegt met een brede glimlach: 'Ja ja Lin zie nou maar eens van me af te komen!', en buldert er vervolgens weer op los. Ik krijg de kriebels van die man of wat het ook is. Kunnen we hem niet terug in de fles stoppen? Ik kan maar beter ophouden met over hem te denken want klaarblijkelijk ontgaat hem niks. Bweh en Rob is vol ontzag voor hem. Ligt het aan hem of aan mij? Nou ja hou maar op Lin zoals je al besloten had. 'Ome Ab ik zie land!' begint Vince te roepen. Ja hoor, toe maarome Ab. Waar zijn de dagen gebleven van m'n schaduwplekjes over de dag verspreid? Ik dacht toen dat ik begrepen werd terwijl ik weinig intensief hondencontact had en nu in familieverband voel ik me een vreemde. Woo we gaan landen. Dat was even een scherpe daling. Ik voel de ogen van Ab priemen in m'n nek. Hij vindt het allemaal maar een grapje. Heeft een dingo geen recht op meningsuiting en gevoelsafbakening soms? Ik spring op en ga direct voor de deur zitten. Ik wil hier als eerste uit en zo snel mogelijk die Ab achter ons laten. Ja ons ik ga er niet in m'n eentje op uit dit keer. Ik grijp Vince in z'n nekvel. 'Zeg netjes gedag tegen meneer Abdullah en zodra de deur open gaat moet je meteen aan land zodat we meneer Abdullah niet ophouden.' Rob probeert de boel te sussen door een beetje verontschuldigend dankbaar te zijn naar Ab toe. Een beetje Ab was leuk maar die man overdoseert zich. Ab richt zich tot mij en zegt: 'Goeie reis verder Lindy en je zal het wel redden met het roedelen. Ik heb jullie maar niet te dicht bij huis afgezet zodat jullie weer een beetje kunnen aarden naar elkaar.' 'Zeer bedankt meneer Abdullah, dat is heel achtzaam van u en het zal wel lukken hoor' antwoord ik en ik meen het nog ook. Ab doet de deur open en we springen met twaalf poten tegelijk de vrijheid tegemoet die ik meen te kennen.
Ha dat is mooi Ab heeft ons tenminste op een duidelijk punt afgezet. Ik draai me om en zie nog net een rood puntje aan de einder. Goed. 'Wat is er toch met jou?' vraagt Robbie. 'Niks' zeg ik 'We moeten onze weg zien te vinden. Dingo's doen niet aan geuren maar nu we hier zijn zou het wel leuk zijn om wat dingofamilietakken te contacten.' Ik begin dus maar eens lekker te dingohuilen. Eerst komt het er wat roestig uit want veel met honden optrekken doet je je moerstaal vergeten blijkt maar ik word steeds beter. Vince steekt ook z'n snuit de hoogte in en probeert te huilen. Best aardig voor een beginner die het niet van nature heeft. Rob begint ook maar mee te doen aangezien de huilers in de meerderheid zijn. Vrijwel direct hoor en ruik ik viervoeters aankomen. Duidelijk honden. Schaapshonden zeggen ze na een eerst afstandelijke begroeting. Ik kan huilen wat ik wil vertellen ze me maar er leeft geen dingo in de wijde omtrek meer en dat m'n gehuil NSW zal bereiken betwijfelen ze. Ik wil ook helemaal niet naar NSW, ik woon in Queensland. 'Werken jullie?' vraagt Rob direct diep onder de indruk. Dat breekt het ijs helemaal. Het zijn duidelijk trotse veedrijvers die eer hebben voor hun vak. Ze kunnen Rob z'n vragen niet genoeg beantwoorden. Of we zin hebben om mee te gaan vraagt er uiteindelijk een. Nou daar hebben we alledrie oorgaten naar en meteen zijn we in volle vaart. M'n scherpe dingoogen zien in de verte de stofwolken al. Mooi. Het beeld wordt steeds scherper.

Sunday, May 13, 2007

Prins met een witte staart

Free Image Hosting at www.Googang.net


Tjonge, jonge. Vrouwen! Lindy was even helemaal alleen de hort op. Moet kunnen, ik ben de laatste periode ook vaak genoeg alleen geweest. En voor Vincey moeten we om beurten kunnen zorgen. Misschien had ik niet zo knorrig moeten doen. Maar zo'n tirade gaat toch ook wel ver. Ik zie Abdullah helemaal niet als baas. Logisch dat ik even naar hem terugga nu ik zijn minisub een beetje gecrasht heb. Gaat ze daar een beetje beledigd liggen wezen, Vincey zoekt ze maar op. Ze slaat gelijk aan het moederen.
Het is de frustratie moet ik maar denken. Ab zal wel willen zorgen dat we alvast op het vasteland terechtkomen. Dat lijkt me een loffelijk streven. Die afstanden hier zijn best groot. Dit eilandje is dan wel klein, het is een aardige tocht naar het vasteland van hier.
Laat ik het karafje maar eens omkeren. Volgens Ab komt daar altijd uit wat ik nodig heb. Voor een prettige verzoening kan ik wel wat hulp gebruiken. Ik houd het ondersteboven en ik kom in een soort wolk terecht. Als de wolk opgetrokken is ligt een volledig gedekt tafellaken op het strand. Propvol met lekkere hapjes. "Komen jullie eten", roep ik naar Lindy en Vince. Lindy doet haar best om haar verbazing te onderdrukken. Vincey is enthousiast en vraagt zich niet af hoe deze feestdis tot stand is gekomen. Mooi hoe zo'n pup alles heel gewoon kan vinden. We vallen aan en schransen met smaak van de verschillende hapjes. Vincey legt een enorme eetlust aan de dag. Onwillekeurig vraag ik me af waar het gezegde 'Je eet me de oren van het hoofd' vandaan komt. "Waar denk je aan?", zegt Lindy. "Eeh, dat we nog moeten vliegen", jok ik. "We moeten zo eerst nog maar een tukje doen". "Oef", ik wordt wakker als Vincey op mijn buik springt. "Wanneer gaan we nou?", jengelt Vince. "Maak je moeder maar wakker, dan maken we nog een ommetje en dan gaan we". "Ik ben wakker", geeuwt Lindy. We lopen nog even langs de kustlijn op en neer. Na achtergelaten te hebben wat we niet meer nodig hebben zoeken we het tapijt op. De nacht valt snel in. Al gauw zijn we op weg in een inktzwarte nacht. Het is heel gezellig zo met z'n drietjes. Goed gevulde magen dragen daar goed aan bij. We babbelen gezellig terwijl Abdullah er -hopelijk- voor zorgt dat we bij hem terechtkomen. We zetten voelbaar een daling in. Als snel landen we op iets wat op mij als dek van een schip overkomt. Alleen wel van hele grote afmetingen, geen vrachtschip. Al snel voegt Ab zich bij ons en volgen we hem naar binnen. In een gezellig ingerichte hut brengen we samen de nacht door. Abdullah wil in alle vroegte vertrekken om ons naar het vasteland te brengen. De minisub is alweer geborgen, daar ben ik wel blij om. Voelde me toch een beetje schuldig. Ik probeer de slaap te vatten. Het regelmatig zachte snurken van Lindy en Vincey maakt me soezelig.
Ik realiseer me dat ik voor Lindy misschien niet de prins op het witte paard ben. Hooguit een prins met een witte staart.
"Ben je wakker Robbie?, het is Ab. "Het is nog vroeg maar het begint al licht te worden, we moesten maar eens gaan". "Hoi, hoi", Vincey springt enthousiast overeind. Lindy doet voorzichtig een oog open en besluit toch ook maar op te staan. We volgen Ab naar buiten. Eenmaal weer boven staan we op een vliegveld. Het is een vliegdekschip. Abdullah staat met twee mannen te overleggen. Er staat een supersonisch vliegtuig klaar, daarachter een rood zweefvliegtuigje. Met een lijn zijn ze verbonden. Ab
staat branieachtig te lachen. Hij kan zo serieus zijn, het andere moment lijkt hij weer een jonge jongen. We kruipen met zijn viertjes in het rode vliegtuigje. Abdullah neemt plaats achter de stuurknuppel. Al snel zet het vliegtuig voor ons zich in beweging. De lijn wordt strak getrokken en na een lichte schok volgen we de voorganger. De snelheid wordt opgevoerd en dan stijgen we op. Al snel wordt de lijn losgegooid. Met een sierlijke bocht keert onze sleper terug naar het vliegdekschip. Geluidloos vliegen zijn we wel gewend van het tapijt. Maar in zo'n kist is het best gek. We vliegen nog even over het vliegdekschip heen. Ab laat de kist als groet met de vleugels schommelen. De inmiddels gelande mannen staan beneden alweer naar ons te zwaaien. Op naar het vasteland!


Monday, May 7, 2007

Pinnige Lin

Heerlijk rennen! Ik ga ervoor! Net zo lang tot ik niet meer verder kan en dan keer ik terug naar Robbie en Vince. He lekker zeg oren in de wind. Lekker dat gesuis en die frisse zeelucht in je neusgaten. Goeie kadans. Ik wil helemaal niet stoppen en zo te zien in het vooruitzicht komt er nog lang geen eind aan dit strand. Er is ook helemaal geen volk meer hier. Mooi! Gedachten op nul en doorgaan! Hee wat is dat nou? Er komen twee surfies uit de zee. Zeker verdwaald of afgedreven. Meestal doen ze dat surfen op veilige aangegeven plaatsen waar dan meteen veel volk is. Eentje ziet me niet en begeeft zich in mijn baan, ik hoor hem nog net 'Fraser Island' zeggen terwijl ik hem bijna van z'n surfsokken suis 'Hi hi'. Verder! In de verte zie ik iets roestbruins langwerpig en een en een gele speldeknop. Ik begin bekende hondengeuren op te vangen in m'n neus. Krijg nou wat ik had Rob en Vince toch achter me gelaten? De langwerpige vorm en de speldeknop worden groter. Ja het zijn echt het wrak en de onderzeeer. Ah daar heb je Vince en Rob. Ze zijn kuilen aan het graven op het strand. Vince weet die Rob ook om z'n hondenteentjes te winden. Vince zal nadat er niks op het wrak te vinden was net zo lang doorgedramd hebben tot ze het strand zijn gaan uitkammen naar een schat. Het is ook zo'n goedsul die Rob! Zo nog even een sprintje en dan vlak voor ze remmen. Leuk even lekker met zand stuiven! Ik kom aan scheren en kukel bijna een van de kuilen in door m'n vaart. 'Hoi mam!', roept Vince 'Je viel bijna in het gat dat we naar ome Rob z'n huis aan het graven waren. Dat had grappig geweest! Ome Rob zegt dat als we almaar door blijven graven, we op het Noordzeestrand vlakbij het huis van z'n baasjes uitkomen. Doe je ook mee? Dan gaan we er sneller.' 'Ja ja' zeg ik afwezig, 'Hee Rob', vervolg ik, 'ik denk dat we op een eiland zitten want ik ben maar een richting opgerend en hier zijn jullie weer in de richting van m'n neus en ik heb jullie verlaten achter m'n staart. Het kan weleens zijn dat het hier Fraser Island heet, dat hoorde ik net een surfie zeggen die ik bijna omver liep.' 'Ja nou en?' reageert Rob koeltjes en vervolgt: 'Waar bleef je nou zo lang? We moeten op donker wachten en dan met het tapijt naar Abdullah vliegen.' 'O', bits ik terug, 'wat is dit nou? Hebben we eindelijk onze vrijheid terug, kunnen we eindelijk onze ongestoorde gezamelijke hondenvakantie beginnen en dan moet jij weer naar de bevelen van een baas luisteren. Ik heb twee bazen en daar ben ik heel tevreden mee. Ik weet inmiddels niet zeker meer of zij dat ook met mij zijn met m'n lang afwezigheid, maar hoe zouden jouw bazen erover denken dat je opeens een wereldverbeterende sprookjesprins als baas aangenomen hebt? Wat moet die Ab nou voor ons doen, behalve ons weer in een of ander sci fi avontuur storten? We hoeven alleen maar aan het vaste land zien te komen en dan gaan we gezellig op trektocht richting mijn huis. De afstanden zijn groot in Australie dus tijd zat voor vakantie onderweg.' 'Hmpf', snuif ik en ga liggen want ik ben eigelijk best moe en dan nog zo'n tirade voor ik tijd genomen had om uit te hijgen van m'n circuitje. Vince vleidt zich tegen me aan en vraagt: 'Ben je boos?' De lieverd. Ik lik het zand uit z'n oorgaten en besluit me hier voorlopig maar op te concentreren. Die Rob wil het allemaal zo goed doen en hij bedoelt het ook goed maar ik wil wat anders.

Thursday, May 3, 2007

Kedeng, kedeng

Free Image Hosting at www.Googang.net



Eindelijk zijn we weer samen, bijna op weg in onze yellow submarine. Abdullah is druk in gesprek via een telefoontje. Hij is klaar en wenkt me. "Robbie, ik moet er vandoor, er is iets tussen gekomen. Je kan zelf deze minisub besturen, het enige wat je hoeft te doen is geloven dat je het kan. Dat is heel belangrijk, dus laat je niet van de wijs brengen. Denk maar gewoon aan waar je naar toe wilt gaan. Ik moet gaan nu."
Voor ik enige tegenwerping kan maken is hij verdwenen. Aan de slag dan maar. Ik neem plaats achter het stuur. Bij mijn gedachte aan Lindy's huis start de motor en kiezen we het ruime sop. Heel gemakkelijk eigenlijk. Ik bekijk alle metertjes en wijzertjes. Ik begrijp er niet veel van, maar daar moet ik verder maar niet over nadenken. Ik kan de verleiding niet weerstaan om een beetje indruk te maken op Lindy en Vincey. Lindy neemt me nauwkeurig op en probeert te volgen wat ik aan het doen ben. Eeehm, ze kijkt wel erg kritisch. Volgens mij gelooft ze niets van mijn stoere toneelstukje. En gelijk heeft ze want ik doe ook eigenlijk niets, ik kan ook niet echt sturen.
Kedeng. Daar heb je het al, waarom val ik nou uit mijn rol? We buitelen over elkaar heen. Kennelijk hebben we iets geraakt. Abdullah had gelijk, ik had me niet van de wijs moeten laten brengen. Niets meer aan te doen. Gelukkig krijg ik geen verwijten van Lindy en maakt ze zich alleen maar druk om Vincey. Een echt moedertje hoor. Een echte schat. Vincey ziet totaal geen gevaar, denkt dat het allemaal een lolletje is. Wat een heerlijke pup is het toch. We maken een crash, worden helemaal door elkaar gehusseld en hij denkt dat 'ie in een rollercoaster zit. Hij maakt ook goed duidelijk dat hij het liefst wil dat ik voor altijd bij hen blijf. En ook dat ik Lindy wel zie zitten. Ik maak grappen en grollen met hem, maar het is maar goed dat een hond niet kan blozen. Het is duidelijk dat het even gaat duren voor we hier uit zijn. Ik maak pret met Vincey terwijl Lindy het tij afwacht en een tukkie doet. Zo vliegen de uurtjes voorbij. Dan is het alweer zover dat we de minisub kunnen verlaten. Lindy is als eerste op het strand, Vincey jengelt dat hij in het wrak naar een schat wil zoeken. Lin is zo blij dat ze vaste grond onder haar voeten heeft dat ze een sprint van jewelste trekt. Het lijkt wel een zandverstuiving. Al snel is ze uit het gezicht verdwenen. Wij zijn niet van die renners, dus ik geef Vincey zijn zin en we verkennen het wrak. Dat ligt niet voor het eerst op het strand. Dus als er al ooit sprake van een schat is geweest, dan is die ver te zoeken. Het wrak is helemaal gestript, er rest alleen nog een klomp oud ijzer. Dan hoor ik het gekraak en geruis van een radio. Het komt uit de sub. Ik ga terug aan boord en krijg contact met Abdullah. Ik moet een soort bal met een touw bevestigen aan de buitenkant van de sub. Dan kunnen ze hem sneller vinden bij het ophalen. We moeten verder wachten tot het donker is en dan met het tapijt naar Ab afreizen. Lindy zie ik nog niet terugkomen, dus we staan toch al in de wacht.