Tuesday, February 27, 2007

Moederwens in vervulling


Joh Rob,

Wat me nou toch is overkomen! Na m'n vorige post ging ik naar buiten om even te luieren op het balkon. Ik lag net te sluimeren, iets in de trant van: Ik wou dat ik twee hondjes was dan konden we samen spelen, toen er een fel licht verscheen. Ik kreeg een tintelend ontspannend gevoel over m'n hele lijf. Ik deed m'n ogen open en daar stond die Abdullah van jou! Ik moest eerst even knipperen om te zien of ik het wel goed zag. Ik wist wel van z'n magie door jou maar als het je dan overkomt dan weet je toch even niet wat er met je gebeurd. Maar erg prettig moet ik zeggen! Hij had zich erg klein gemaakt dit keer. Ongeveer de kniehoogte van een mens. Hij zei: Verwonder je niet. Ik ben het echt. Ik kan je adoptieve moederwens vervullen. Stap op dit tapijt en we halen Vince op, vervolgens zal het tapijt jullie naar Robbie vliegen. Robbie-o we komen er aan! Toffe peer die Ab. Hij kan alles doen materialiseren zegt-ie. Ook de mogelijkheid om te posten.

Moederhart

Hee Robbie,

Daar ben ik alweer want iets zit me erg hoog. Gisteravond lag ik toevallig even voor de TV. Moet je kijken wat ik toen te zien kreeg:

Daar lusten honden toch geen brood van?! Ik ben wel geen moeder maar m'n instictieve vrouwtjeshart sloeg een slag over. Hij is een acht weken oude American Staffordshire Terrier pup. Z'n baas, of beter gezegd z'n folteraar, was een twintig jarige man uit South Brisbane. Hij heeft de oren van z'n hond onverdoofd met een schaar afgeknipt want hij vond dat z'n hond er zo vervaarlijker uitzag. Een pijnstiller kon er zelfs niet af. Nou hij ziet er erg gevaarlijk uit! De arme schat. De RSPCA (hoe noemen ze die ook weer bij jullie?) was getipt. Ze hebben meteen de hond weggehaald en tijdelijk in foster care geplaatst. Ze zeggen dat de schuldige A$75.000 boete en twee jaar gevangenis kan krijgen. De straffen op dat soort zaken worden steeds hoger want het publiek accepteert dit soort praktijken niet. Net goed. Het enige wat nog aan z'n straf ontbreekt is dat z'n oren onverdoofd met een schaar afknipt worden en dat hij vervolgens geen pijnstillers krijgt. De RSPCA zegt dat de wonden al aan het genezen zijn en dat de pup geen gehoorverlies lijdt maar dat hij wel getekend voor het leven is. Dit was het jongste geval van oren afknippen dat ze ooit tegengekomen waren. Ze zoeken nu een fostergezin voor hem. Ik zou hem wel willen adopteren. Wat denk je? Ik zou hem Vince noemen denk ik, naar Vincent van Gogh.

Monday, February 26, 2007

Wonderlijke tochten

Hee Robbie ouwe zeeRob!

Daar ben ik eindelijk weer! Wat een gedoe zeg. Het is zo lang geleden dat ik haast niet weet waar ik beginnen moet. Eerst jij maar. Je hebt zoveel spannends meegemaakt! Hoe was het om weer aan wal te lopen? En na dat vliegen? Dat lijkt me zo spannend joh! Maar dinsdagmiddag ben je in Torres Strait zeg je en het is nu dinsdagmiddag en ik zit hier. Hoe moet dat nu verder? Kan die Abdullah geen wondertje doen? Als je toch kan vliegen, waarom neem je al die moeite met die boten? Als ik jou was had ik allang bij Agaat gezeten maar je avontuurlijke bloed zal wel warmer zijn dan je passionele bloed. Je klinkt al aardig zelfverzekerd over haar. Nou ja die Abdullah schijnt ook veel te kunnen en te weten. Wat een stad joh dat Singapore. Lijkt me wel leuk om een beetje geoorloofd in zo'n sprookjeshotel rond te struinen. En dan nog al die magie! Mijn leven is daarbij vergeleken maar saai.

We hebben heerlijke dagen weg gehad maar voor jou zou het misschien niet meer te pruimen zijn. Inverell is een in slaap gevallen country town, beroemd om z'n saffieren die plaatselijk gevonden worden. Ik heb zelfs gehoord dat op de bodem van het spaarbekken diamanten liggen. Ja wat mij betreft zijn het ook maar glinsterstenen maar voor mensen lijkt dat toch een vreemde zet om een diamantmijn onder te laten lopen met water. Misschien een appeltje voor de dorst zoals ze zeggen? Heerlijk rustig daar geen herrie, druk verkeer of agressieve mensen.
Ik heb er ook nog een paar maatjes gemaakt. Eentje is Scruffie, een garagehond. Hij houdt niet van ver reizen zei hij en uitgelaten worden weet hij al helemaal niet wat dat is. Maar ja waar hij woont ligt de horizon heel ver met een onverharde weg en dat is het.
De andere twee zijn Kanga en Joey die wonen in de buurt van dat spaarbekken. Ze schrokken even van me maar dat zal wel instinct geweest zijn. Verlegen waren ze niet want er komt niet zoveel volk daar dus we kwamen al gauw aan de praat. Ik heb nooit jong gehad maar zij doet het wel anders dan ik het zou doen denk ik. Ze heeft een buidel op haar buik en draagt zo haar jong met zich mee. Wel een jaar zei ze. Daar moet je toch niet aan denken?

Ikzelf was een week of zes toen ze me bij m'n moeder weghaalden. Dat is toch gewoon voor ons gecultiveerde honden? Hoe dat in de natuur gaat weet ik ook niet. M'n moeder zie ik nooit meer en toen ik nog bij haar was dacht ik er niet aan om het te vragen. Ik dacht gewoon dat dingen waren zoals ze waren. En misschien weet zij het ook wel niet meer. Ik weet niet hoelang ze al met ons fokken. De bazen nemen me nog wel een keer mee naar dingoland dan kan ik het een en ander vragen. Als we naar Charleville gaan misschien.

Nou ik was dus heerlijk sereen toen ik thuiskwam maar dat was in een toetsaanslag verdwenen. Ik wist dat ik hopeloos achterliep met je wederwaardigheden dus ik sprong snel achter het blog. Ik kon alles lezen maar antwoorden ho maar. Ik begon me een aardige blonde vrouwtjes hond te voelen maar wel een dingo bitch dus ik heb niet opgegeven zoals je kan zien.
De tijd stond even stil daar in Inverell hoor want zolang ben ik niet weggeweest en jij hebt zoveel meegemaakt. Zou die Abdullah daar ook iets mee te maken hebben misschien? Hij lijkt me een interessante man. Ik zou hem wel willen ontmoeten.
Zou het nog nodig zijn dat ik m'n spoor ververs? Toevallig kwam er vandaag nog een gezellige hond aanlopen. Hij vroeg of het al opschoot met je. Je komst schijnt als een lopend vuurtje rond te gaan. Ze willen een jachtpartij organiseren in de mangrove en er is zelfs sprake om een roedel te vormen en op trektocht te gaan. Ik laat het over aan jou maar ik wil uiteindelijk wel weer terug naar huis hoor. Ik heb het veel te goed hier. Maar aan de andere kant weet je maar nooit, het onbekende kan ongekende verrassingen hebben. Wel goed voor het trainingsprogramma natuurlijk. Denk je dat je dat nog nodig hebt? Ik heb echt het volste vertrouwen in die Abdullah en ik die man nog geeneens ontmoet.
Rob ik moet nodig versturen want anders wordt zeker niks met ons vandaag.
Tot erg gauw hoop ik!
Lindy

Sunday, February 25, 2007

Robbie aan boord van de Maersk Denia

Beginthier.nl






Free Image Hosting at www.Googang.net



Ha die Lin
dy, eindelijk kreeg ik weer een mailtje van je. Jij had het druk zeg. Benieuwd of ik alles nog ga horen van je. Volgens mij heb je niet eens mijn avonturen gelezen. Nou ik ben weer aan boord hoor. Na een afscheid van Sparky, compleet met feestmaal, ging ik aan boord met... Sparky!
Malle gewoontes hebben die zeelui. Ze noemen elke radio-officier gewoon Sparky. Dat ze dat niet verwarrend vinden, maar och er zijn ook mensen die ons altijd de hond noemen.
De veiligheidsmaatregelen zijn hier aan boord nog strenger, zoals je op de foto links ziet. Hier moet ik aan dek weer een helm op. Raar gevoel, maar het went.

Wat ik zeggen wilde, we zijn nu onderweg naar Torres Strait. Dat is al aardig in de buurt van jou, denk ik. Je begrijpt niet hoe ze daar de haven kunnen vinden. Het zijn wel 274 eilanden daar. Knap hoor. Heb je geen zin om me daar tegemoet te komen? Dan stuur ik het tapijt naar jou toe. Hoef je er alleen maar op te gaan liggen en kom je vanzelf naar me toe. Kunnen we daar nog een beetje eilandhoppen. Hier kwam ik niet uit mezelf op hoor! Dit zag ik in een droom waarin ook Abdullah voorkwam. Hij liet me zien hoe dat allemaal moet. Ik heb in de haven voor we vertrokken ook nog even geoefend. Waren er drie mensen bij een ander schip de achtersteven aan het schilderen. Ze hadden me niet eens in de gaten! Kijk maar eens goed! Klik op de foto en kijk achter de touwladder.
Dinsdagmiddag om 16.00 uur komen we aan in de haven van Torres Strait. Laat me even weten als je het aandurft. Dan kan ik het tapijt op tijd sturen. Abdullah helpt je de eerste keer wel op weg. Dat werkt heel geruststellend hoor! En dan zijn we mooi toch al weer wat eerder bij elkaar! Lekker vakantie vieren! En met zo'n tapijt is de reis helemaal niet vermoeiend. Ik kan straks ook heel handig het tapijt inzetten om Agaat op te zoeken. Maar eerst gaan wij samen een beetje pret maken! En jij hebt geloof ik nog een heel trainingsprogramma voor me? Nou Lindy, tot zo!!!

Thursday, February 22, 2007

De laatste dag in Singapore


Free Image Hosting at www.Googang.net

Beginthier.nl
Maritieme foto's met vriendelijke toestemming van portpictures.nl
Verder met dank aan Bennie en Dominique

Daar ben ik alweer! Voor ik het wist stonden we alweer bij de rivier. Abdullah was opnieuw verdwenen, ik had mijn normale formaat terug en Sparky wilde me alweer laten poseren.
Wat een enorm standbeeld hé Lindy?
Een kruising tussen een zeemeermin en een leeuw. Zie je die enorme straal water spuiten? Ik kreeg de nevel ervan over me heen. Lekker fris hoor. Sparky wilde nog even snel wat bezienswaardigheden bezoeken want straks moeten we zijn collega ophalen van het vliegveld. Met hem moet ik woensdagnacht aanmonsteren op de Maersk Denia. En dan kom ik naar jou toe, Lindy! Na een fikse wandeling kwamen we weer bij iets bijzonders terecht. Dit zal Agaat toch wel een leuke foto vinden? Love letters, maar dan anders. Nou, als ze dan de boodschap nog niet doorheeft. Het was weer 31 graden, na deze foto hebben we maar even een terrasje gepikt. Sparky nam een frisse cocktail en ik kreeg een flinke bak met helder water. Daarna gingen we weer snel verder want de tijd begon te dringen volgens Sparky. We liepen in de wijk Little India. Sparky wilde me met alle geweld daar op de foto hebben met de Hindoe Tempel. Die is erg hoog dus ik ben nauwelijks te zien voor die grote trappen. Maar ja, als hij dat nou leuk vindt. Hoe vind jij de foto Lindy, zie je me wel?
Mooi gebouw hé? Helaas was er niet genoeg tijd om het gebouw verder te verkennen. En waarschijnlijk had ik er niet eens in gemogen. Ik zat net even terug te kijken op ons blog en ik zag ineens dat we twee commentaren hadden. Leuk, eentje van het huisdierenblog. Helaas was het andere commentaar al weggehaald door de auteur. We zullen dus nooit weten wie of wat dat was. Ik had even gekeken want ik hoopte dat het commentaar van jou kwam. Ik heb nog niets gehoord van je, maar volgens Abdullah hoef ik me geen zorgen te maken. Wat die allemaal in zo'n glazen bol kan zien joh! Wij hebben thuis ook zo'n bol, maar ik heb er nog nooit iets in gezien. Ja, mezelf. Maar dat is dan meer of ik in een lachspiegel kijk.
We liepen Little India weer uit en gingen nog even richting de rivier. Er stond daar een lekker koel briesje. Dus voor we naar het vliegveld moesten afreizen konden we nog even een beetje afkoelen. Ik zei tegen Sparky dat ik nog wel afscheid van Abdullah zou willen nemen. En het volgende moment stond hij alweer voor mijn neus. Ik begrijp daar helemaal niks van maar vond het wel heel leuk. Dat begrijp je. Sparky stond alweer te smoezen met Abdullah. Hij wilde een spectaculaire foto met het UOB-Plaza op de achtergrond. Abdullah knipte met zijn vingers en voor ik kon protesteren vloog ik weg met het tapijt. Ach, eigenlijk vond ik het wel leuk. Het ging heel gemakkelijk allemaal. Ik zweefde een beetje rond boven de rivier. En toen ik de gedachte kreeg dat het wel weer genoeg was geweest landde ik weer voor Abdullah's voeten. Hij haalde een klein kelkje uit zijn binnenzak en trok de dop eraf. Vervolgens verdween het tapijt moeiteloos in de kelk en deed hij de dop er weer op. Die kelk kende ik. Het was dezelfde als in de dekenkist, alleen nu veel kleiner. Vervolgens gaf hij de kelk aan mij. Volgens hem zou ik voortaan altijd kunnen vliegen met mijn gedachtenkracht. Kunnen we straks samen vliegen Lindy! Kicken!
Na een emotioneel afscheid gingen Sparky en ik terug naar het hotel. Het was tijd om naar het vliegveld te gaan. Je hoort me weer als ik goed en wel aan boord ben van de Maersk Denia!

Avontuur in Raffles hotel

Beginthier.nl

Free Image Hosting at www.Googang.net
Maritieme foto's met vriendelijke toestemming van portpictures.nl
Verder met dank aan Bennie en Dominique


Hoi Lindy, ik hoor nog steeds niks van je. Ik ben benieuwd of je mijn avonturen al gelezen hebt?Dinsdag gingen we vroeg terug naar het hotel. Na het eten ging ik daar op onderzoek uit.
Na wat op de gangen rondgelopen te hebben, kwam ik een deur tegen die op een kier stond.Nieuwsgierig als ik ben stak ik mijn neus er door. Ik rook geen onraad dus ging ik naar binnen. Het was een prachtige suite, schitterende meubels en mooie tapijten. Heel smaakvol allemaal. Het rook er heel erg lekker, een uitstekende ambiance voor een middagdutje. Na een uurtje werd ik wakker van een geluid. Ik kwam overeind en FLITS, Sparky zette me op de foto. Hij drukte me op mijn hart dat ik op de gang moest blijven. Sommige gasten zouden van mij kunnen schrikken. De directie zou me waarschijnlijk bij de eerste klacht al laten verwijderen.
Ik beloofde Sparky dat ik goed uit zou kijken. Hij wilde zelf wat gaan drinken in de bar. Ik ging de trap af naar beneden en kwam terecht in een enorme hal. Als je naar boven keek kon je de galerij van twee verdiepingen zien. En door de glazen koepel zag ik de blauwe lucht. Ik was iets teveel in gedachten verzonken en te laat merkte ik dat er iemand aankwam. Ik wist niet zeker of hij me zag en schoot er vandoor. In een zijpad van de hal stond een dekenkist, met mijn snuit kon ik de deksel optillen. De kist was leeg dus snel klom ik erin. Ik hield me heel rustig en hoorde flink wat voetstappen en geroezemoes. Nu werd ik toch wel een beetje nerveus. Stel je voor dat iemand op het idee zou komen om de kist te openen. En waar zou Sparky zijn? Ik besloot toch maar om voorlopig in de kist te blijven. Ik lag best comfortabel en kreeg voldoende zuurstof. Ik had best wel slaap gekregen dus ik besloot om de nacht maar in de kist door te brengen. Al gauw viel ik in slaap. De volgende ochtend werd ik uitgerust wakker. Ik had heerlijk geslapen, maar was wel een beetje stijf. Ik had echt geen idee hoe het nu verder moest en dacht aan Abdullah. Voor hem zou het een koud kunstje zijn om mij te helpen. Ik probeerde overeind te komen en stootte ergens tegenaan. Er viel iets om en ik hoorde iets rollen. Het volgende moment ging het deksel open en zat ik bij Abdullah in zijn hand. Ik snapte er helemaal niets van. Ik keek naar beneden en zag een kelk liggen met een afgerolde dop. Abdullah stelde me gerust en hij liep met mij naar buiten.
Bij de uitgang bleef hij staan alsof hij de portier was. Als er gasten aan kwamen kroop ik in zijn mouw. Na een poosje kwam er een mooie limousine aanrijden. Even later kwam Sparky naar beneden. Hij had deze wagen besteld, het zou onze laatste dag in Singapore zijn dus hij wilde zo snel mogelijk de stad weer in. Abdullah gaf Sparky een knipoog toen hij voorbij kwam lopen. Sparky stapte voorin de auto en in een flits zat ik met Abdullah op de achterbank. Terwijl zijn broer weer bij de ingang stond. Ik was blij dat Abdullah mij uit deze penibele situatie had gered. Later vertel ik hoe het ons in de stad verging. Dag Lindy!

Tuesday, February 20, 2007

Robbie's avontuur neemt een grote vlucht

Beginthier.nl
Free Image Hosting at www.Googang.net
Maritieme foto's met vriendelijke toestemming van portpictures.nl
Verder met dank aan Bennie en Dominique

Hoi Lindy, bedankt voor je mailtje.
Je bent weer eens op reis, nou ja, moet ik nodig zeggen. Maar jij komt er even niet aan toe om een post te maken.
Ik maak op het ogenblik zoveel mee dat ik maar even wat extra bijdragen maak. Ben jij straks aan de beurt. Zo houden we elkaar in evenwicht.
Het begon vanmorgen allemaal toen we gingen ontbijten, Sparky en ik. Niemand minder dan Abdullah wees ons de weg naar de ontbijttafels.
Tenm
inste, wij dachten dat het Abdullah was. Sparky vroeg het hem, maar hij kreeg een ontwijkend antwoord. We twijfelden, temeer omdat hij nu wel op de foto staat. Afijn, of hij het is of niet : je weet nu tenminste hoe hij er uit ziet. Na het overheerlijke ontbijt trokken mijn vriend en ik weer snel samen de stad in. Er waren tenslotte nog maar twee dagen over. Wat een enorme stad is dat, Singapore. En druk joh. Dat ben ik niet gewend op het platteland van Goeree Overflakkee. Het is bij jou al veel drukker dan bij mij, maar dit slaat echt alles. Sparky wilde vandaag nog even winkelen, want hij kan bij vrouw en kinderen niet met lege handen aankomen. Dat begrijp je. Hij is toch al gauw een maand of zes aan boord geweest. Nu had hij in Rotterdam, zoals het een goed zeeman betaamt, al het een en ander bij de Botlek Stores gekocht. Maar hij wilde ook nog wat souvenirs uit Singapore meenemen. Dus we togen naar Orchard Road, nog nooit zoveel winkels bij elkaar gezien. Je weet nog wel die straat van dat (karaoke-)liedje van afgelopen zaterdagavond. Toen we weer buiten stonden kwam, als uit het niets, Abdullah weer aangelopen. Wat een vreemde man toch. Maar wel leuk, eigenlijk. Ik zou hem graag meehebben op mijn reis naar Agaat. Sparky begon weer te smoezen met hem. Hij wilde me op de rijbaan op de foto zetten. Ik keek zo eens naar het drukke verkeer en vervolgens naar Sparky en Abdullah. Die glimlachte en knipte met zijn vingers. Vervolgens stonden alle auto's stil, dat was wel een vreemde gewaarwording. Ach, toen wilde ik wel op het asfalt voor die pijl gaan zitten, zoals Sparky graag wilde. Zodra ik weer van de rijbaan af was raasde het verkeer alweer voorbij, in volle vaart.
Sparky zei dat dit nog niets was, vergeleken bij wat Abdullah nog
meer van plan was. Ik moest even buiten wachten en samen gingen ze een tapijtenwinkel binnen. Sparky kwam met een tapijt onder zijn arm weer naar buiten. Vervolgens wandelden we met z'n drietjes naar de Singa River. Daar aangekomen legden ze het tapijt op de straat en Sparky gebaarde dat ik erop moest gaan zitten. Ik ben het poseren wel gewend inmiddels, dus ik ging maar weer in mijn favoriete houding op het kleed zitten. Abdullah hurkte voor mij, maakte wat vreemde bewegingen en keek me diep in de ogen. Normaal kan ik daar niet zo goed tegen, als mensen dat doen. Maar deze man is een geval apart. En het tapijt geurde ook wel bedwelmend, moet ik zeggen. Ik voelde me heel licht worden in mijn hoofd. Wat er toen gebeurde zou je niet geloven als je het niet met eigen ogen kon zien.

Klik maar eens op de foto om te zien wat er toen gebeurde!!!

Het was een g
eweldige ervaring, maar toch was ik blij dat ik weer geland was. Dit moet Agaat zien, zo moet ik toch een verpletterende indruk maken. Denk je ook niet Lindy? Hierna zijn we maar weer terug gegaan naar het hotel. Want het was best vermoeiend geweest allemaal. Misschien dat ik na een middagdutje daar nog even op onderzoek uitga. Want er is nu nog maar één dag over, voor ik weer moet aanmonsteren. Ik hoop snel weer wat van jou te horen Lin! Benieuwd wat jij inmiddels allemaal beleefd hebt.