Friday, November 9, 2007

Bot

..
Het vrouwtje heb ik inmiddels zo goed als ik kon al haar vragen over Vince uitgelegd. Inclusief z'n niet hebben van oren maar ik geloof niet dat ze er veel van begreep. Ze bleef maar vragen stellen en tussendoor geruststellend tegen me prietpraten dat ze niet boos was dus dat ik niet zo hoefde te grommen en huilen. Zit ik daar met m'n huisdingogedrag beleefd goedgemanierd afgericht honds te antwoorden. Wil je je eens aangepast naar de mens gedragen krijg je weer een soort van: Af! Ik heb maar opgegeven. Daar lijkt ze heel tevreden op te reageren.
Waar zijn Rob en de mensenjongen toch gebleven? Het kleed is ook weg. Het vrouwtje heeft het ook al aan de baas gevraagd maar die komt niet verder dan z'n schouders ophalen en zeggen: 'Even met Robbie naar het strand denk ik.' Daar kan ik misschien ook wel even heen gaan met Vince. De Wynnumse kust kent-ie nog niet maar ik stik wel van de honger eigenlijk. Het vrouwtje is in de keuken bezig nu. Misschien moeten Vince en ik maar bij m'n voerbak gaan liggen dat werkte altijd goed. Die staat vast nog wel achter het huis in de tuin. Ja hoor. Mooi! Kijk nou eens even hee! Er wordt een barbecue aangelegd. De tafel is al gedekt en wat een sappige botten liggen daar! 'Komop Lin' roept de baas, 'zo verlegen was je nooit als het op je eten aankwam.' Vince en ik duiken op de botten af. Lekker vlezig zijn ze zeg! Ik voel een schaduw over me heen komen maar gun mezelf geen tijd om om te kijken. 'Ha daar zijn jullie' hoor ik het vrouwtje zeggen. En: 'Stu geef jij Robbie ook even een sappig bot.'

Tuesday, October 30, 2007

Naar het strand!

Free Image Hosting at www.Googang.netOp naar het strand. Dat zal Sophie geruststellen. Maar eens even koers zetten naar Fraser Island. Mooi strand daar. Voor Sophie zich realiseert wat er gebeurt zijn we al geland. Jake laat zich onmiddellijk van het kleed rollen om in de zon te gaan bakken. Sophie staat meteen op en rent naar het water. Even de spieren losgooien zeg maar. Ik ren met haar mee. Maar blijf nog even uit het water.
Als ze terug komt lopen uit het heldere water staat er een jong meisje met een gr
ote stok bij het water. Jammer, die is te groot om weg te gooien. Ze snappen geloof ik niet helemaal wat ik bedoel. Ach, het is ook te warm om je echt druk te maken.
Het zal de jeugd zijn, die zijn altijd wat meer op zichzelf gericht. We zoek
en Jake maar weer op. Het is best druk op het strand. Maar ik zie welgeteld 1 dingo. Dus ik kan Lindy vertellen dat het met dat Dingo-strand wel meevalt. De mensen zoeken toenadering tot de dingo maar deze blijft op een afstand. Daar ligt Jake te luieren. 'We zijn geloof ik wel ver van huis Robbie?' mompelt Jake. Ik ga veelbetekenend op het kleed staan. Wat dichter bij Brisbane is vast ook wel een strand. En met een magic carpet ride sta je er zo. Jake en Soof hebben nog even een discussie, met als uitkomst dat ze plaats nemen op het kleed. Onmiddellijk kiezen we het luchtruim, mensen in verwarring achterlatend. Voorbij trekken de landschappen weer. Ik zie Jake denken dat het geografisch niet klopt allemaal. Tja, dan had zo'n tochtje ook niet gekund voor het eten. Nu kunnen we zelfs nog even een ander strand opzoeken. Voor de barbeque moesten toch nog inkopen gedaan worden. En niet door Jake of Sophie want die heb ik 'ontvoerd'. Benieuwd wat Stu tegen Michelle heeft gezegd. Vast niet dat 'ie ons heeft zien vliegen.
Wie ons wel wil zien vliegen moet maar even op het kleine fotootje klikken.
Dan zie je ons arriveren op het strand van de Gold Coast. Free Image Hosting at www.Googang.netOok hier kijken de mensen even vreemd op en doen vervolgens of ze niets bijzonder hebben gezien. 'Kijk mam, daar ligt het tapijt'. 'Nee joh, het was een vlieger' en daarmee was de kous af voor mam. 'Jammer dat ik geen bikini bij me heb', zegt Sophie. ja, dat soort praktische dingen had ik niet aan gedacht. Dan herinner ik me dat Abdullah gezegd heeft dat alles wat ik op een bepaald moment nodig heb gewoon uit het karafje zal komen. Niet geschoten is altijd mis, ik keer het karafje om en... zie daar, er komt een groot badlaken tevoorschijn, maar ook de gewenste bikini. 'Nou ja, Jake', zie je dat? 'Hoe kan dat nou?'. 'Dat moet je je niet afvragen joh. trek nou maar aan', zegt Jake. Dit terwijl hij galant het badlaken om haar heen slaat zodat ze de bikini kan aantrekken , niet gestoord door nieuwsgierige blikken. 'Cool Robbie', zegt Sophie. Ze klinkt als een Australische en aait me over de bol. Ik ga lekker bij haar op het badlaken zitten. Nog even genieten en dan op naar de barbeque. Hoever zouden ze daarmee zijn? Het vlees zal wel gehaald zijn, inmiddels. Met een beetje geluk hebben ze ook aan de hondjes gedacht. Dat houtskool gedoe hoeft van ons niet zo. Maar als ze dat nou leuk vinden. We zijn toch niet allemaal hetzelfde, denk ik dan altijd maar. Hoe zou het met Lindy en Vincey zijn? Als ze zich maar niet ongerust maken.

Monday, October 29, 2007

Stu ziet ze vliegen



Free Image Hosting at www.Googang.net

Lindy is naar binnen om Vincey te zoeken. Ik stoei wat met Jake en probeer Sophie op haar gemak te stellen. Stu bromt dat het niet kan zo'n vliegend tapijt en buigt zich weer over zijn auto. Ik krijg Jake en Sophie zover dat ze weer plaatsnemen op het tapijt. Als Sophie een rondje wil maken, ben ik de beroerdste niet om dat even te regelen.

Stu ziet ons opstijgen, kijkt ons even na en steekt vervolgens zijn hoofd schouderophalend onder de motorkap terug. Hij zal blijven ontkennen, schat ik in. Volgens Abdullah is dat alleen maar nuttig. Mensen hebben zoiets van 'Wat niet kan, heb ik ook niet gezien'. Daarom reageren de meeste mensen niet die ons zien vliegen. En dat is gunstig want anders zouden we maar een soort circusattractie worden.

I
n het begin slaakt Sophie heel wat gilletjes. Jake is cool. Hij geeft geen kik, aait me over mijn bol en geniet van wat hij ziet. Dat geeft Soof rust, al durft ze niet te gaan verzitten. Maar net als wij kleeft ze aan het tapijt en kan ze er niet afvallen. Voor wie het wil zien moet het een grappig gezicht zijn allemaal. Ik ben al een ervaren tapijtvliegenier, dus mij maakt het niets uit. Ik hoef maar te denken wat ik wil en Abdullah regelt de rest. Op die manier kunnen we in vogelvlucht heel wat mooie plekjes bekijken, zo voor het eten. Ik weet dat ik Lindy er geen plezier mee doe en Vincey heeft zijn rust nodig. Ik heb zo het vermoeden dat hij nog lang genoeg met mij kan reizen.
Sophie durft niet te bewegen, Jake neemt haar camera
maar ter hand, anders zou ze niet eens op de reis terug kunnen kijken. Misschien moeten we nog maar even landen op het strand zo dadelijk. Als ze zo te lang blijft zitten raakt ze verkrampt. We vliegen een rondje om de vuurtoren van Byron Bay, sommige mensen zien ons, maar wenden snel het hoofd af.
'Ik heb niks gezien, ik heb niks gezien, ik keek erregens anders naar', zingt
Jake. En vrolijk vliegen we verder. Lekker weer trouwens, mooi weer voor een barbeque. Sophie geniet van wat ze te zien krijgt. Tja, in dit tempo bezienswaardigheden kunnen zien dat zou iedereen wel willen. Gelukkig maakt Abdullah er geen industrie van, anders zou het erg druk worden in de lucht. Met alle gevolgen van dien. Maar voor het milieu is dit wel weer een mooie methode, want geen vervuiling. Hoewel, de meeste mensen zouden weer proviand meenemen en de verpakking achteloos laten vallen. Onder het motto 'Ach, dat beetje van mij' en doe dat maar eens maal een miljard. Jakkie. Het zal wel de reden zijn waarom Ab dit exclusief wil houden. 'Whoo, een krokodil', griezelt Sophie. 'See you later alligator' grinnikt Jake en schiet een foto.
Het enorme beest heeft ons niet eens in de gaten. Net een mens dus. Deze onverwachte manier van reizen biedt mooie kijkjes in de natuur en Jake en Sophie genieten met volle teugen. 'Gelukkig heeft het tapijt geen motor, want motorpech zou niet zo goed uitkomen nu', grapt Jake. 'Schei eens uit' zegt Sophie, 'Je maakt me bang'.

Monday, October 8, 2007

Home sweet home

Wauw is dat even wennen zeg! Zo bekend en toch zo vreemd. De baas heeft een motorfiets. Mooi! Ik hoop dat Robbie de brillen nog heeft. Ik weet van gekkigheid niet naar welk baasje ik het eerst toe moet. Of zal ik maar de zoon nemen? En wie is dat meisje? Ze heeft wel iets exotisch europees en maakt dezelfde klanken als m'n baasje en de zoon. Goh spannend allemaal! Even kijken. O gelukkig Robbie en Vince kwispelen naar hartelust en worden ook enthousiast geaaid en beklopt. 'Kom op Soof!' roept de zoon opeens en gaat op het kleed zitten. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Sophie begint te lachen en gaat bij Jake op het tapijt zitten maar er gebeurt niks. Werkt zeker niet met mensen. 'Nou dan moeten we maar een feestmaal aanrichten' zegt het baasje, 'Wat dacht je van een paar sappige botten en wat lekker mals vlees?' Oef daar loopt het kwijl toch van uit je bek? 'Ja barbecue!' roept het meisje Sophie weer. Dat snap ik nou niet he die brand- en rookgewoonte die mensen met vlees hebben. Ze halen er alle sappigheid mee weg. 'O en gelijk ook maar naar Sommeldijk mailen' springt het vrouwtje van de hak op de tak. Ik zie Robbie z'n oren spitsen. 'Jaha naar de kunstlinker van Kees en de wereld van Kobie Bos' zegt ze tegen Rob. Hij raakt door het dolle heen als hij die twee namen hoort. 'Weet je wat we bellen wel even' zegt ze tegen hem en samen lopen ze de trap op naar binnen. Sophie en Jake hebben het kleed inmiddels ondersteboven gekeerd en onderzoeken het nauwgezet. 'Ja en het vloog toch echt.' hoor ik ze tegen elkaar zeggen. 'Allemaal een illusie' bromt de baas, 'it's all in your mind.' 'Ja doehoei' zegt de zoon 'jij zag het toch ook? Of niet soms?' De baas haalt z'n schouders op, draait de laatste schroef in z'n motorfiets, wrijft z'n handen schoon aan een doek en zegt: 'Wat denk jij Soof?' 'Dat ik naar Fraser Island vliegen wil en heel Australie rond op dit kleed. Lijkt me cool!' Fraser Island! Ik krijg de riebels. Moest dat nou? En heel Australie rond. Alsjeblieft! Ik ben net thuis. Nou van mij mogen Abdul en Robbie het kleed cadeau doen hoor. Van nu af reis ik alleen nog maar per auto of motorfiets. Ik moet toch eens aan dat Soofmeisje snuffelen. Ze heeft iets bekends net zoiets als mijn baasje en de zoon hebben. 'Nee niet doen!' roept Sophie, 'Ik vind honden eng!' en ze duikt achter Jake z'n rug. 'Ach joh' zegt Jake 'Lin is lief en ze is een dingo' terwijl hij me vriendelijk achter m'n oor krabbelt. 'En trouwens' vervolgt hij 'Fraser Island, waar jij zo graag naar toe wil, zit toevallig wel vol met dingo's.' 'Hoeii' onderdruk ik een klein huiltje. Waarom moeten ze het nou steeds over de misser van m'n leven hebben? 'Ja dat weet ik.' zegt Sophie. 'Soof komt ook uit Rotterdam' zegt Jake terwijl hij inmiddels m'n nek lekker aan het masseren is. Ah! Dat is wat Sophie gemeen heeft met het baasje en de zoon. Leuk! Ik vind haar best aardig. Ik moet haar zien te overtuigen dat tamme huisdingo's, ook al zijn ze wat bereisd, heel iets anders zijn dan wat voor type hond ook. Behalve Robbie en Vince natuurlijk. Waar is Vince eigenlijk? Ik loop de garage in en krijg z'n bekende hondengeurtje in m'n neusgaten. Via de achtertrap naar boven en daar zie ik de slaapkamerdeur van de bazen een stukje open staan. Ja hoor zijn spoor leidt er duidelijk naar toe. Ach kijk nou de kleine akedreutel is naast de bijzetkoe in slaap gevallen. Op de achtergrond hoor ik het baasje zeggen: 'Nee ik zie ze niet vliegen.' En Robbie blaft, gromt, huilt en knort ondersteunend mee.

Saturday, September 22, 2007

Bij Lindy thuis

Free Image Hosting at www.Googang.net

Vincey heeft lol in het vliegen en zingt dat het een lust heeft. Ik zing met hem mee en kijk met een schuin oog naar Lindy. Ik zie de gedachten door haar hoofd razen. Het is duidelijk dat ze blij is naar huis te gaan. Ik vindt het ook leuk om naar haar huis te gaan. Maar ik denk toch dat ik na een tijdje weer op reis wil.
Ik zou Sparky ook wel weer eens willen zien. Weer een poosje rondvaren op zo'n groot schip, heerlijk. Zal ook wel wat voor Vincey zijn. Toch maar eens voorzichtig over praten met Lindy. Voorlopig gaan we Lindy's thuisbasis maar eens verkennen.
Onder ons verglijdt het
landschap. We zitten weer boven land. Geen idee hoe ver het nog is. Lindy gaat verzitten en kijkt naar beneden: "Hee ho stop! Remmen! Rob remmen! Zie je die jongen daar? Dat is de pup van m'n baasjes. Daar moeten we zijn! Leuk dat-ie er is! Hij weet altijd leuke spelletjes." Dat gaat snel, ik zie hem nog net in de verte. Draaien dan maar weer. Kan dus niet alles aan Abdullah overlaten, moet er zelf wel mijn hoofd bijhouden. We zijn nu wel een flink stuk doorgeschoten. Misschien wilde Ab ons eerst bij Sam langssturen. Dat hebben we dan nu overruled, want we draaien. Hee, ik begin nu al een beetje Engelse kreten op te pikken. Zal wel nodig zijn. Nu zitten we weer in de buurt van die tuin. Ik zie hem niet meer. Over die huizen heen maar dan. Zie ik hem daar nu? Volgens mij heeft hij nu een andere broek aan. Lin? "Ja dat is 'm en Stu zit bij zijn motor. Wauw, kan ik eindelijk meerijden. Kicken!" "Wie is dat meisje dan Lindy?" "Zal wel een vriendinnetje van Jake zijn, geen idee eigenlijk en Michelle zet ons al op de foto." Nu heb ik even alle aandacht nodig bij de landing. Hopeloos ouderwets land zeg, al die draden in de lucht. Linke soep hoor. Nou daar gaan we dan.

Sunday, September 16, 2007

Vliegensvlug naar huis terug!

Zo lekker zeg dat vliegen. Dat is lang geleden. Robbie wil picknicken maar ik wil kijken of ik m'n huis al zie. Ik begrijp de route niet helemaal maar we moeten wel in de buurt van water zijn dat weet ik zeker. Vincey begint te zingen: 'En we gaan nog niet naar huis ....' Robbie brult uit volle borst mee. Nou daar denk ik anders over. Lekker bij de bazen op de achterbank met m'n kop door het raam vind ik veel aangenamer reizen dan we tot nu toe op ons honds gedaan hebben. En wat te denken van op gezette tijden eten krijgen en lekker luieren in de schaduw. En weer eens lekker geaaid worden. Rob is net als Buck, wil de natuur in. Ik voel het net andersom zoals White Fang. Niet dat ik in het wild geboren ben. Maar toch. Die verhalen fascineerden me altijd en ik denk dat ik ze nu pas goed begrijp: laat mij maar huisdingo zijn want daar pas ik het best. Net wat in je binnenste zit he? Hoe zou het met Vincey zitten want die tettert maar door dat hij nog lang niet naar huis gaat, ook al is z'n moeder thuis. Nou dat moeten we maar eens bekijken als we thuis zijn. (Hi, hi) Ik weet nog geeneens wat ze er thuis van vinden dat ik opeens een pup heb. Ach dat vinden ze wel goed zolang hij zich als huishond gedraagt en dat doet hij. Hij is in een huis geboren tenslotte. Althans dat denk ik maar hij kan zich in ieder geval goed gedragen. Misschien wil hij wel met Rob mee want die is inmiddels zo'n beetje z'n adoptievader. (Niet dat ik het zeker weet maar ik heb een sterk vermoeden dat Robbie wel verder reizen wil. En ach als hij in een huis zou willen wonen dan zou hij dat vast veel liever bij z'n eigen baasjes doen.) Brr. Ook al gaat dat aan m'n hart, ik wil daar vrij in denken. Ze zullen dan toch nog weleens terug komen? Als is het maar voor een bezoekje en als ze onderweg zijn dan kunnen we weer lekker mailen. Dat vond ik zo gezellig toen met Rob. Zou ook zo goed voor Vincey's taalontwikkeling zijn. Nou ik stel me open op maar ik zeg lekker nog niks. 'Hee ho stop! Remmen! Rob remmen! Zie je die jongen daar? Dat is de pup van m'n baasjes. Daar moeten we zijn! Leuk dat-ie er is! Hij weet altijd leuke spelletjes.'

Saturday, September 8, 2007

Op weg naar Lindy's thuis

Free Image Hosting at www.Googang.netWow, wat een opgewonden standje is die Lindy toch af en toe. Ik krijg bijna de kans niet om wat te zeggen. Aan de andere kant heeft ze aan een half woord genoeg. Dat is ook wat waard.
Het tapijt zit natuurlijk gewoon in het karafje om mijn hals. Dopje eraf, omkeren en klaar. Ongelofelijk hoe zo'n tapijt daarin past. Daar komt Lin alweer met Vincey. Vince springt vrolijk kwispelend op het tapijt. Lindy en ik kruipen erbij en daar gaan we de lucht in. Even later zoeven we over onze verbaasde gastheren heen. Snel zien we het groepje kleiner worden.
Wat zullen we bij Lindy thuis aantreffen? Dat is even de vraag, voor mij in ieder geval. Zouden ze boos zijn? Of gewoon blij dat ze er weer is? Ach, ze gaan zelf ook nogal eens op vakantie. Lin wordt dan verzorgd door vrienden. Dan wordt er ook niet gevraagd of ze liever mee wil. Ik vraag me af of we op een gelegen moment aankomen. Misschien zijn ze er helemaal niet. Of weet ik veel. Mensen hebben soms van die rare beslommeringen. Volgens mij helpt Abdullah met onze timing. We zaten toch al boven het vasteland? Dus wat doen we nu boven dit water? Ik zie dat we de een of andere toren naderen. Land in zicht. Een eiland volgens mij, we gaan dus echt met een omweg. Genieten dan maar van het uitzicht. Ik begin trek te krijgen. Straks maar eens even het karafje omkeren. Dan hebben we in no time een vliegend picknick-tapijt.Free Image Hosting at www.Googang.net