Sunday, May 13, 2007

Prins met een witte staart

Free Image Hosting at www.Googang.net


Tjonge, jonge. Vrouwen! Lindy was even helemaal alleen de hort op. Moet kunnen, ik ben de laatste periode ook vaak genoeg alleen geweest. En voor Vincey moeten we om beurten kunnen zorgen. Misschien had ik niet zo knorrig moeten doen. Maar zo'n tirade gaat toch ook wel ver. Ik zie Abdullah helemaal niet als baas. Logisch dat ik even naar hem terugga nu ik zijn minisub een beetje gecrasht heb. Gaat ze daar een beetje beledigd liggen wezen, Vincey zoekt ze maar op. Ze slaat gelijk aan het moederen.
Het is de frustratie moet ik maar denken. Ab zal wel willen zorgen dat we alvast op het vasteland terechtkomen. Dat lijkt me een loffelijk streven. Die afstanden hier zijn best groot. Dit eilandje is dan wel klein, het is een aardige tocht naar het vasteland van hier.
Laat ik het karafje maar eens omkeren. Volgens Ab komt daar altijd uit wat ik nodig heb. Voor een prettige verzoening kan ik wel wat hulp gebruiken. Ik houd het ondersteboven en ik kom in een soort wolk terecht. Als de wolk opgetrokken is ligt een volledig gedekt tafellaken op het strand. Propvol met lekkere hapjes. "Komen jullie eten", roep ik naar Lindy en Vince. Lindy doet haar best om haar verbazing te onderdrukken. Vincey is enthousiast en vraagt zich niet af hoe deze feestdis tot stand is gekomen. Mooi hoe zo'n pup alles heel gewoon kan vinden. We vallen aan en schransen met smaak van de verschillende hapjes. Vincey legt een enorme eetlust aan de dag. Onwillekeurig vraag ik me af waar het gezegde 'Je eet me de oren van het hoofd' vandaan komt. "Waar denk je aan?", zegt Lindy. "Eeh, dat we nog moeten vliegen", jok ik. "We moeten zo eerst nog maar een tukje doen". "Oef", ik wordt wakker als Vincey op mijn buik springt. "Wanneer gaan we nou?", jengelt Vince. "Maak je moeder maar wakker, dan maken we nog een ommetje en dan gaan we". "Ik ben wakker", geeuwt Lindy. We lopen nog even langs de kustlijn op en neer. Na achtergelaten te hebben wat we niet meer nodig hebben zoeken we het tapijt op. De nacht valt snel in. Al gauw zijn we op weg in een inktzwarte nacht. Het is heel gezellig zo met z'n drietjes. Goed gevulde magen dragen daar goed aan bij. We babbelen gezellig terwijl Abdullah er -hopelijk- voor zorgt dat we bij hem terechtkomen. We zetten voelbaar een daling in. Als snel landen we op iets wat op mij als dek van een schip overkomt. Alleen wel van hele grote afmetingen, geen vrachtschip. Al snel voegt Ab zich bij ons en volgen we hem naar binnen. In een gezellig ingerichte hut brengen we samen de nacht door. Abdullah wil in alle vroegte vertrekken om ons naar het vasteland te brengen. De minisub is alweer geborgen, daar ben ik wel blij om. Voelde me toch een beetje schuldig. Ik probeer de slaap te vatten. Het regelmatig zachte snurken van Lindy en Vincey maakt me soezelig.
Ik realiseer me dat ik voor Lindy misschien niet de prins op het witte paard ben. Hooguit een prins met een witte staart.
"Ben je wakker Robbie?, het is Ab. "Het is nog vroeg maar het begint al licht te worden, we moesten maar eens gaan". "Hoi, hoi", Vincey springt enthousiast overeind. Lindy doet voorzichtig een oog open en besluit toch ook maar op te staan. We volgen Ab naar buiten. Eenmaal weer boven staan we op een vliegveld. Het is een vliegdekschip. Abdullah staat met twee mannen te overleggen. Er staat een supersonisch vliegtuig klaar, daarachter een rood zweefvliegtuigje. Met een lijn zijn ze verbonden. Ab
staat branieachtig te lachen. Hij kan zo serieus zijn, het andere moment lijkt hij weer een jonge jongen. We kruipen met zijn viertjes in het rode vliegtuigje. Abdullah neemt plaats achter de stuurknuppel. Al snel zet het vliegtuig voor ons zich in beweging. De lijn wordt strak getrokken en na een lichte schok volgen we de voorganger. De snelheid wordt opgevoerd en dan stijgen we op. Al snel wordt de lijn losgegooid. Met een sierlijke bocht keert onze sleper terug naar het vliegdekschip. Geluidloos vliegen zijn we wel gewend van het tapijt. Maar in zo'n kist is het best gek. We vliegen nog even over het vliegdekschip heen. Ab laat de kist als groet met de vleugels schommelen. De inmiddels gelande mannen staan beneden alweer naar ons te zwaaien. Op naar het vasteland!


Monday, May 7, 2007

Pinnige Lin

Heerlijk rennen! Ik ga ervoor! Net zo lang tot ik niet meer verder kan en dan keer ik terug naar Robbie en Vince. He lekker zeg oren in de wind. Lekker dat gesuis en die frisse zeelucht in je neusgaten. Goeie kadans. Ik wil helemaal niet stoppen en zo te zien in het vooruitzicht komt er nog lang geen eind aan dit strand. Er is ook helemaal geen volk meer hier. Mooi! Gedachten op nul en doorgaan! Hee wat is dat nou? Er komen twee surfies uit de zee. Zeker verdwaald of afgedreven. Meestal doen ze dat surfen op veilige aangegeven plaatsen waar dan meteen veel volk is. Eentje ziet me niet en begeeft zich in mijn baan, ik hoor hem nog net 'Fraser Island' zeggen terwijl ik hem bijna van z'n surfsokken suis 'Hi hi'. Verder! In de verte zie ik iets roestbruins langwerpig en een en een gele speldeknop. Ik begin bekende hondengeuren op te vangen in m'n neus. Krijg nou wat ik had Rob en Vince toch achter me gelaten? De langwerpige vorm en de speldeknop worden groter. Ja het zijn echt het wrak en de onderzeeer. Ah daar heb je Vince en Rob. Ze zijn kuilen aan het graven op het strand. Vince weet die Rob ook om z'n hondenteentjes te winden. Vince zal nadat er niks op het wrak te vinden was net zo lang doorgedramd hebben tot ze het strand zijn gaan uitkammen naar een schat. Het is ook zo'n goedsul die Rob! Zo nog even een sprintje en dan vlak voor ze remmen. Leuk even lekker met zand stuiven! Ik kom aan scheren en kukel bijna een van de kuilen in door m'n vaart. 'Hoi mam!', roept Vince 'Je viel bijna in het gat dat we naar ome Rob z'n huis aan het graven waren. Dat had grappig geweest! Ome Rob zegt dat als we almaar door blijven graven, we op het Noordzeestrand vlakbij het huis van z'n baasjes uitkomen. Doe je ook mee? Dan gaan we er sneller.' 'Ja ja' zeg ik afwezig, 'Hee Rob', vervolg ik, 'ik denk dat we op een eiland zitten want ik ben maar een richting opgerend en hier zijn jullie weer in de richting van m'n neus en ik heb jullie verlaten achter m'n staart. Het kan weleens zijn dat het hier Fraser Island heet, dat hoorde ik net een surfie zeggen die ik bijna omver liep.' 'Ja nou en?' reageert Rob koeltjes en vervolgt: 'Waar bleef je nou zo lang? We moeten op donker wachten en dan met het tapijt naar Abdullah vliegen.' 'O', bits ik terug, 'wat is dit nou? Hebben we eindelijk onze vrijheid terug, kunnen we eindelijk onze ongestoorde gezamelijke hondenvakantie beginnen en dan moet jij weer naar de bevelen van een baas luisteren. Ik heb twee bazen en daar ben ik heel tevreden mee. Ik weet inmiddels niet zeker meer of zij dat ook met mij zijn met m'n lang afwezigheid, maar hoe zouden jouw bazen erover denken dat je opeens een wereldverbeterende sprookjesprins als baas aangenomen hebt? Wat moet die Ab nou voor ons doen, behalve ons weer in een of ander sci fi avontuur storten? We hoeven alleen maar aan het vaste land zien te komen en dan gaan we gezellig op trektocht richting mijn huis. De afstanden zijn groot in Australie dus tijd zat voor vakantie onderweg.' 'Hmpf', snuif ik en ga liggen want ik ben eigelijk best moe en dan nog zo'n tirade voor ik tijd genomen had om uit te hijgen van m'n circuitje. Vince vleidt zich tegen me aan en vraagt: 'Ben je boos?' De lieverd. Ik lik het zand uit z'n oorgaten en besluit me hier voorlopig maar op te concentreren. Die Rob wil het allemaal zo goed doen en hij bedoelt het ook goed maar ik wil wat anders.

Thursday, May 3, 2007

Kedeng, kedeng

Free Image Hosting at www.Googang.net



Eindelijk zijn we weer samen, bijna op weg in onze yellow submarine. Abdullah is druk in gesprek via een telefoontje. Hij is klaar en wenkt me. "Robbie, ik moet er vandoor, er is iets tussen gekomen. Je kan zelf deze minisub besturen, het enige wat je hoeft te doen is geloven dat je het kan. Dat is heel belangrijk, dus laat je niet van de wijs brengen. Denk maar gewoon aan waar je naar toe wilt gaan. Ik moet gaan nu."
Voor ik enige tegenwerping kan maken is hij verdwenen. Aan de slag dan maar. Ik neem plaats achter het stuur. Bij mijn gedachte aan Lindy's huis start de motor en kiezen we het ruime sop. Heel gemakkelijk eigenlijk. Ik bekijk alle metertjes en wijzertjes. Ik begrijp er niet veel van, maar daar moet ik verder maar niet over nadenken. Ik kan de verleiding niet weerstaan om een beetje indruk te maken op Lindy en Vincey. Lindy neemt me nauwkeurig op en probeert te volgen wat ik aan het doen ben. Eeehm, ze kijkt wel erg kritisch. Volgens mij gelooft ze niets van mijn stoere toneelstukje. En gelijk heeft ze want ik doe ook eigenlijk niets, ik kan ook niet echt sturen.
Kedeng. Daar heb je het al, waarom val ik nou uit mijn rol? We buitelen over elkaar heen. Kennelijk hebben we iets geraakt. Abdullah had gelijk, ik had me niet van de wijs moeten laten brengen. Niets meer aan te doen. Gelukkig krijg ik geen verwijten van Lindy en maakt ze zich alleen maar druk om Vincey. Een echt moedertje hoor. Een echte schat. Vincey ziet totaal geen gevaar, denkt dat het allemaal een lolletje is. Wat een heerlijke pup is het toch. We maken een crash, worden helemaal door elkaar gehusseld en hij denkt dat 'ie in een rollercoaster zit. Hij maakt ook goed duidelijk dat hij het liefst wil dat ik voor altijd bij hen blijf. En ook dat ik Lindy wel zie zitten. Ik maak grappen en grollen met hem, maar het is maar goed dat een hond niet kan blozen. Het is duidelijk dat het even gaat duren voor we hier uit zijn. Ik maak pret met Vincey terwijl Lindy het tij afwacht en een tukkie doet. Zo vliegen de uurtjes voorbij. Dan is het alweer zover dat we de minisub kunnen verlaten. Lindy is als eerste op het strand, Vincey jengelt dat hij in het wrak naar een schat wil zoeken. Lin is zo blij dat ze vaste grond onder haar voeten heeft dat ze een sprint van jewelste trekt. Het lijkt wel een zandverstuiving. Al snel is ze uit het gezicht verdwenen. Wij zijn niet van die renners, dus ik geef Vincey zijn zin en we verkennen het wrak. Dat ligt niet voor het eerst op het strand. Dus als er al ooit sprake van een schat is geweest, dan is die ver te zoeken. Het wrak is helemaal gestript, er rest alleen nog een klomp oud ijzer. Dan hoor ik het gekraak en geruis van een radio. Het komt uit de sub. Ik ga terug aan boord en krijg contact met Abdullah. Ik moet een soort bal met een touw bevestigen aan de buitenkant van de sub. Dan kunnen ze hem sneller vinden bij het ophalen. We moeten verder wachten tot het donker is en dan met het tapijt naar Ab afreizen. Lindy zie ik nog niet terugkomen, dus we staan toch al in de wacht.

Saturday, April 28, 2007

Waar we heengaan zullen we nog wel zien

He he gelukkig weer samen! Rob was toch gekomen om samen vakantie te houden? Nou zover heb ik hem nog niet veel gezien. Ik vind het wel mooi hoe hij in van alles en nog wat verzeild raakt om de wereld te verbeteren maar dat versta ik niet onder samen vakantie houden. Ach ik begin er maar niet over anders vindt-ie me straks nog een onontwikkelde ongeletterde onwetende onkundig zijnde ongeinteresseerde dingo en dat label wil ik niet. Veel te lang voor om m'n nek. Dat kleine hondenbelastingplaatje vind ik al lastig.
Goed hier pruttelen we weer rond in onze yellow submarine maar ik zou wel weer eens vaste grond onder de poten willen hebben en lekker frisse lucht inademen. Lekker de ruimte om te kunnen rennen! Robbie schijnt heel z'n hond-zijn te vergeten als hij met die ingewikkelde mensenmaterie bezig is. Hoe stuurt dit ding eigenlijk? Ik bedoel het is een ding net als een auto een ding is en dat moet ook bestuurd worden maar dat heb ik nog nooit een hond zien doen. Ik heb weleens op de baas gelet maar ik zou het hem niet na kunnen doen. Ik heb de verkeerde bouw en m'n lijf is te kort. KEDENG!! Wat is dat nou? Ik heb pijn aan alle kanten van m'n lijf. Robbie, Vince en ik rollen holderdebolder over elkaar. Nog een paar keer het harde gekleng van metaal op metaal en dan alleen maar het heen weer wiegen van de onderzeeer en het klotsen van heen en weer gaand water. 'Wat is dat?!!' 'We hebben iets geraakt' zegt Robbie, 'en het lijkt erop dat we vastzitten.' O nee he niet weer een onderwateravontuur? Hou het voor je Lindy. Laat Rob niks merken. Ga maar moederlijk doen. 'Vince waar ben je? Is alles goed met je?' 'Ja leuk he net een rollercoaster maar dan in het donker in het water! Gaaf ome Rob kan je niet altijd bij ons blijven? Veel leuker dan een achtertuinen leven met af en toe uitgelaten worden!' Robbie grinnikt. Ja hoor ik zal wel weer vrouwelijke spelbreker zijn! Waarom begrijpt niemand mij ooit? Misschien ben ik te lang solohuisdingo bij twee gezapig levende bazen geweest? 'Ome Rob! Kom kijken hier door het raampje! Het zit nu aan de bovenkant.' 'Ja jongen dat zou ik wel doen als je van m'n kop af ging met die achterpootjes van je.' 'O sorry ome Rob, ik vond het al zacht en harig onder m'n kussentjes.' 'Je hebt geluk dat je nog niet zo zwaar bent. Hier Lin probeer jij hem bij z'n nekvel te grijpen aan deze kant dan hou ik m'n kop schuin en laat hem langzaam naar beneden glijden. En jij Vincey zet je nagels niet schrap in m'n kop. Ik wil een ongehavend voorkomen houden voor als ik nog eens indruk wil maken op het vrouwelijk schoon.' O hij is Agaat nog niet vergeten dus. 'Aaaa' kermt Vince als ik hem in z'n nekvel te pakken heb en hem met een vloeiende neerwaartste beweging en een dof bonsje op de ondergrond laat landen. Ik geef hem maar wat magische moederlikken om hem tot bedaren te brengen. Robbie staat ondertussen al op z'n achterpoten door het raampje dat nu aan het dak zit te kijken. 'Hondjes jullie zullen het niet geloven maar we zijn in een schip aanbeland. Niet een gewoon schip, want ik weet wel hoe die eruit zien, maar in een wrak.' 'Yessss' roept Vince, 'Bontekoe, schatten, scheepshonden!' Waar heeft die pup die wijsheid nou weer vandaan? 'Ik wil je niet teleurstellen jonge maat maar dit wrak is veel jonger en niet van hout gemaakt.' 'O ja hout klinkt anders. Kunnen we hieruit ome Rob en het wrak gaan verkennen?' 'Ja zodra het eb is. We zitten niet ver uit de kust want ik kan het strand zien liggen.' 'Jippiiiie! Hoe lang duurt dat?' 'Een uurtje of twaalf hooguit. Ik denk dat het wrak droog komt te liggen bij eb dus dan kunnen we mooi de deur open doen van deze viskom want dat zal ons nu met geen mogelijkheid lukken met al dat water om ons heen.' Wel ja een uurtje of twaalf. Vince is door het dolle heen! Waarom kan niks nou eens gewoon vloeiend verlopen? 'Wel een vloedend verloop van onze landing he Lin? Nou nog even wachten tot het ebbend wordt', grinnikt Robbie. Kan die reu van een neef mijn gedachten lezen? Hij kan zeer beslist de uitdrukking op mijn gezicht niet zien in de donkerte hier beneden. 'Grrrrrrr' 'O Lin wat ben je mooi als je boos bent.' 'Hoe kan jij nou zien dat ik boos ben?' 'Het licht hier door het bovenraam valt als een schijnwerper op je. Je bent prachtig!' 'Ja fijn maar wat gaan we doen in de tussentijd?' 'Dutje?' 'Terwijl Vince ons gebruikt als trampoline? Die pup valt niet meer te houden.' 'Maar ome Rob het bovenraam steekt toch boven het water uit, dan kunnen we het toch proberen open te maken?' 'Slim gedacht jongen! Ik wist wel dat je moeder het goed zag toen ze je wilde adopteren. Ik kom met m'n voorpoten naar beneden en ga liggen, jij klimt op m'n rug en houdt aan m'n schouders vast, dan ga ik weer op m'n achterpoten staan en jij klimt op m'n schouders, maar kijk uit voor m'n vacht he want ik wil er niet komen uit te zien als een of andere doerak want ...' 'Want je wil nog met een leuke tante trouwen en er niet als een vechtersbaas uitzien.' 'Wijsneus dat had ik tegen m'n oom moeten zeggen. Schiet nou maar op en hang niet zo aan m'n halsband, je keelt me bijna. Ja dat is beter zo. Nee poot op m'n schouder zei ik niet in m'n oog!' Vince giert het uit. Ik wil eerst nog helpen maar ze gaan samen helemaal op in hun gesoebat. Ik laat ze maar. Nog een paar uutjes en dan hebben we eindelijk de vrije ruimte. Die paar uurtjes kunnen ook nog wel. Hoe zou het zijn met m'n plekje op het balkon? Die knappe reuen lopen vast nog dagelijks voorbij. Die zijn inmiddels vast allang vergeten om even op te kijken en atletisch voorbij te lopen. Ach wat kan de tijd snel gaan soms. 'Mam! mam! wordt wakker!' He wat? Waar ben ik? O het is Vince. 'Het is eb we kunnen eruit!' 'Is het gelukt met het raam?' Robbie en Vince rollen over de grond van het lachen. 'Nee joh als we onze balans hadden gevonden dan konden we niet bewegen en als we gingen bewegen dan verloren we onze balans, maar we hebben wel gelachen he Vince?' En meteen proesten ze het weer uit. 'Dus hoe komen we hier uit dan?' 'Nou gewoon door het deurtje hier achter je.' Nou ja het gepoespas ontgaat me maar ze hebben zich duidelijk vermaakt dus wat zal het? Robbie maakt de deur open en ik ruik vrijheid. Ik spring naar buiten en roep: 'Komop rennen jongens zover we maar kunnen!' Ik spring van het wrak en zie een eindeloos lang strand voor me en ga ervoor. Achter me hoor ik Vince bedelen: 'Toe ome Rob kunnen we niet eerst naar de schat zoeken?' Iets zegt me dat ik niet voor m'n sprint moet gaan nu we eindelijk een roedel hebben maar ik kan m'n drang niet onderdrukken en schiet als een speer vooruit. Eindelijk m'n poten strekken. Volle dingokracht vooruit!

Monday, April 23, 2007

Powerwood, fotosynthese en wegwezen

Free Image Hosting at www.Googang.net



Ik neus nog even rond in de controlekamer waar Abdullah net was. Ik zou zo gauw ook niet weten waar ik Lindy moet vinden. Ik kijk maar eens wat er zoal bij de knopjes en hendeltjes staat. Bij het labeltje Powerwood zitten allerlei lampjes en knopjes, ook een knopje met met up en down. Wat ik me bij Powerwood nu weer moet voorstellen, geen idee. Een krachtig bos? En waarom zou dat op en neer moeten kunnen?
Aan een van de muren hangt een tekening waar Powerwood opstaat. Er zit een plattegrond bij waarop ik kan zien hoe ik er moet komen. Nou, een kijkje nemen zal toch geen kwaad kunnen? Ik prent de route in mijn hoofd en ga op pad. Al snel heb ik de toegangsdeur gevonden. Op slot, zo te zien heb je een pasje nodig.
Dan hoor ik voetstappen naderen, ik schiet de toiletten in en loer door een kier.
Een man in een witte jas gaat met zijn handen vol op de deur af. Op het moment dat hij een pasje uit zijn zak haalt sta ik al achter hem. Ik glip samen met hem naar binnen en verschuil me achter een kast. Hij sluit de deur met zijn knie en heeft mij niet in de gaten. Hij heeft meer aandacht voor wat hij meedraagt. Ik wandel bij hem vandaan om verder rond te kijken. Ik kom aan bij een enorme grote ronde ruimte waar ik allerlei hydraulische stangen in de hoogte zie steken. Dan gaan allerlei zwaailichten en knipperlichten in werking en ook hoor ik om de paar seconden een zware alarmtoon. Aan de stangen te zien komt er iets heel groots langzaam naar beneden. Maintenance in progress zie ik op een knipperend bord staan. Dan komt achter de glazen wand een enorme vloer naar beneden. Die is wel drie meter dik. Dan komt de oppervlakte in beeld. Met een enorm sissend geluid komt de vloer tot stilstand. Ik zie een enorm bos, maar het zijn geen echte bomen. Alles staat gelijkmatig opgesteld. De metershoge 'bomen' dragen geen bladeren, het lijken meer een soort dakpannen. Er klinken wat vreemde tonen en de dakpannen maken een draaiende beweging. Opeens staan er allemaal kolommen in plaats van bomen. Door een soort sluis lopen allerlei mensen in grijze pakken het bos binnen. Met lange stokken worden de kolommen schoon gemaakt. Veel meer als vogelstront kan ik er niet op ontdekken. Blijkbaar dient dit om zonlicht op te vangen. Maar het lijkt in de verste verte niet op wat wij onder zonne-energie verstaan. In minder dan geen tijd is alles alweer schoon. Dan voeren ze reparaties uit aan onwillige dakpannen. In een hoek ligt een dakpan wat waarschijnlijk een voorgaand model is. Een stuk kabel steekt eruit. In een soort proefopstelling staat een nieuw model dakpan waarachter stangen en slangetjes zichtbaar zijn die voor de beweging zorgen. "Interessant Robbie?". Ineens staat Abdullah voor mijn neus. "Best wel", kan ik nog net uitbrengen. "Tja, hier voldoen we aan onze energiebehoefte Robbie. Het werkt met fotosynthese. Zo maken we zonnebrandstof, we bootsen de natuur na. Met wat we hier op een dag produceren kunnen we de stad New York een jaar van energie voorzien. Al onze onderzeeërs en andere vaartuigen, alles kunnen we zelf ruimschoots van energie voorzien. Het wereldenergieprobleem hebben we hier allang opgelost. Alleen het grootkapitaal houd ons uit alle macht tegen. De man die dit uitgevonden heeft hebben we bij toeval kunnen redden. Er werd een aanslag gepleegd op zijn zeiljacht, niet alle explosieven gingen af. Bij toeval waren we met een van de onderzeeërs in de buurt. In die tijd werkten ook wij nog met fossiele energie, al deden we ook al veel met zonnepanelen. Kom, we gaan je vrienden opzoeken." Tjonge wat een verhaal, het lijkt me niet gepast om nu te beginnen over het al dan niet gedwongen verblijven van mensen hier. "Ja Robbie, de mens is een raar ding. De man die wilde vluchten had ook geheimen bij zich. Hij dacht dat wel te kunnen verkopen. Van die te verwerven rijkdom zou hij waarschijnlijk niet lang kunnen genieten." Ik denk weleens dat Ab al mijn gedachten kan lezen. "Gaan jullie hem nu opsluiten?" "Nee hoor, elk mens heeft zijn zwakheden. Maar hij krijgt natuurlijk voorlopig wel begeleiding." Dat is wel logisch natuurlijk. Dan zijn we weer bij Lindy en Vincey, Ab's tulband waait bijna af van het gekwispel. "Eindelijk, we begonnen ons behoorlijk te vervelen." valt Lindy met de deur in huis. "Ik moet even denken jongens, de Nautilus7 is op reis. Ik moet even verzinnen wat we hier nog hebben." Hij pakt een telefoon en vraagt even op wat er vrij is. Al gauw wenkt hij ons en hobbelen we vrolijk achter hem aan. Even later komen we weer in een hermetisch afsluitbare ruimte. Hier is ook weer zo'n geel duikbootje, net weer even anders dan die van de vorige keer. "Deze kan wat dieper duiken Robbie". Ik werd weer gelezen geloof ik. Al snel zijn we onderweg. Even bijkomen van dit avontuur. Ik ben benieuwd naar wat ons te wachten staat in Wynnum.

Saturday, April 21, 2007

Een vluchteling op het spoor

Free Image Hosting at www.Googang.net


Tijdens het terugwandelen nam ik een verkeerde afslag. Het is echt een wirwar van tunnels hier. Knap donker ook. Af en toe een schijnsel uit een rooster. Ik had mijn hoofd er even niet bijgehouden en nou zit ik verkeerd. Ik snuffel even en ruik hier geen mensengeur meer ook.
Even verderop ruik ik een ziekenhuisluchtje. Zou Sam daar liggen? Ik volg mijn neus maar weer. Net als zoëven kan ik weer naar beneden lopen. Nu loop ik weer naast een ruimte in plaats van erboven. Ik hoor ook stemmen. Daar is een rooster.
Ik kijk er weer door en zie een zuster en een onbekende man. Dat is niet Sam in ieder geval. Deze
man is wat ouder. Niet iedereen komt even goed terecht natuurlijk, als zo'n schip onverwacht de kelder in gaat. Er wordt in ieder geval goed voor je gezorgd zo te zien. De man ziet er behoorlijk verward uit, maar de zuster is in een goede stemming dat is wel duidelijk. Ze spreekt hem opgewekt toe, dat zal dus wel goed komen. Ik besluit weer verder te gaan. Ik kom vast nog wel een geschikte uitgang tegen. Hee, volgens mij hoor ik Abdullah praten. Ik versnel mijn pas en ga op het geluid af. Daar is Ab in een soort controlekamer. Hij is in gesprek met iemand die achter een kolom staat. Buiten mijn gezichtsveld dus. Ze hebben het over gestolen duikspullen en iemand die wil ontsnappen. "Ik hoop dat je hem snel zal vinden Abdullah. Je moet er toch niet aan denken dat de dief er mee naar buiten gaat op deze diepte. Dat is gelijk einde verhaal. Spoor hem op en breng hem op andere gedachten." "Natuurlijk sir, ik denk dat de oplossing al op mij staat te wachten". "Dat mag ik hopen Ab, je weet me te vinden", de man beent driftig weg. "Kom binnen Robbie", het lijkt wel of Ab me dwars door het rooster aan kan kijken. Ik druk voorzichtig met mijn neus tegen het rooster, dat zwaait hierop als een deurtje open. "Ik weet dat je graag weg wilt. Maar je moet me even helpen. Die neus van jou komt me goed van pas met dit probleem. Heb jij nog een mensengeur geroken in die ventilatieschachten?" Ik kan niet anders dan dat beamen, Ab weet het natuurlijk allang weer. Ach, het is voor mij een peulenschilletje en als we hier daarna maar weg kunnen vind ik het best. Ik krijg een klein soort chipje mee dat ik tussen de duikkleding moet verstoppen. Terug het labyrint in dan maar. Al snel heb ik de mensengeur weer te pakken en hoef ik mijn neus maar te volgen om de route te bepalen. Na flink wat bochten naar links en rechts over en langs grote en kleinere ruimten heb ik beet. Hier is de betrokkene eruit gegaan. Voorzichtig observeer ik de ruimte, de geur is hier wel heel sterk. Het is wel een hele kleine ruimte. Weer helemaal volgestouwd met apparatuur. Er hangt een pas gedragen jas over de draaistoel. Een deel van de apparatuur is in gebruik, niet alle wijzertjes staan op nul. Er is niemand aanwezig maar de vraag is of dat lang zal duren. Snel ga ik de ruimte binnen. Verborgen in een doos in een hoek liggen de vermiste duikspullen. Ik frommel het chipje met mijn snuit in een zak van een kledingstuk. Dat lukt maar net. Ik schud er even mee zodat het naar beneden kan zakken. In de verte hoor ik voetstappen naderbij komen, ik trek me snel weer terug achter het rooster. In tijgersluipgang kies ik een wat grotere afstand tot het rooster. Voor hetzelfde geld wil hij de ruimte straks via dezelfde uitgang verlaten als ik. Dan kan ik maar een voorsprongetje hebben. De deur gaat open en de indringer betreedt de ruimte. Ik hoor een gedempte stem maar ruik toch maar een persoon. Praat in zichzelf dus. Ik spits de oren. "Zo, alle voorbereidingen zijn klaar. Vannacht sluipt deze jongen er tussenuit. Ik heb geen zin de rest van mijn leven hier door te brengen. De wereld redden. Het mocht wat. Wat heb ik aan een geredde wereld als ik mijn geliefden niet meer kan zien? Het zal mijn tijd heus wel uitduren met die wereld. Ik ben volgens mij ook niet de enige die weg wil uit deze gekkigheid. Maar het is ieder voor zich. En je weet nooit wie je verrader is. Ik moet ook eigenlijk helemaal niet hardop denken. Mijn vader zei altijd al dat zo'n futiliteit je hard kan opbreken." Het wordt stil. De denker voegt de daad bij het woord. Ik hoor dat hij de spullen oppakt. Voor mij het teken om weer verder te gaan. Zijn woorden zetten me toch aan het denken. Kun je mensen hier wel gevangen houden, ook al is het voor een betere wereld? Daar zijn toch in de geschiedenis zat slechte voorbeelden van te vinden. Al is daar meestal zelfverrijking in extreme vorm de rode draad. Daar heb ik hier nog geen spoor van gezien. Nog niet tenminste. Toch eens vragen aan Abdullah. Als ik terug ben op de plek waar ik hem net zag is hij verdwenen. Waarschijnlijk om onze duiker bij de kraag te vatten. Nu kunnen we hier nog niet weg. Ik ga Lindy en Vincey maar opzoeken. Ab zal wel weer opduiken, hij zal zijn belofte niet verbreken.

Friday, April 20, 2007

Robbie de speurneus

Free Image Hosting at www.Googang.net


Abdullah gaat zo op in zijn rondleiding en zijn gasten dat er voor mij niet veel aan is. Naar hetgeen ik echt nieuwsgierig ben hoor ik niks, dus ik ga maar eens verder op onderzoek uit. Ik glip de ruimte uit en de gang in. Wat een doolhof. In een van de gangen zie ik een rooster dat half open staat. Ik kan ruiken dat daar iemand binnen is geweest. Het is wel al een paar dagen geleden. Ik besluit er naar binnen te gaan.
Ik kom terecht in een soort tunnel, een mens zou zich hier kru
ipend moeten voortbewegen. Ik kan lekker rechtop lopen.Het is een wirwar van gangen ook hier. Ik volg de mensengeur maar even. Regelmatig passeer ik roosters waardoor ik naar beneden kan kijken . Tot nog toe waren alle ruimtes leeg. Zo word ik nog niet veel wijzer.

Dan hoor ik stemmen uit een zijgang komen. Daar gaan we maar eens poolshoogte nemen. Deze gang loop schuin naar beneden, aan de zijkanten lopen allemaal kabels. Aan de zijkant zit een rooster waardoor ik op de ruimte uitkijk. Voor een soort schoolbord staat een kalende man in een witte jas iets uit te leggen. "Zoals gezegd, alles wat u hier gezien heeft moet geheim blijven. Stukje bij beetje wordt het natuurverschijnsel zelf al hier en daar onderkend. Maar gelukkig blijven wetenschappers elkaar altijd tegenspreken. Ivan T. Sanderson, bioloog en onderzoeker van abnormale verschijnselen, verklaarde al dat er niet één of twee, maar wel twaalf geheimzinnige gebieden rondom de aarde konden worden gevonden. Sanderson noemde deze gebieden de Woeste Wervelingen, omdat er daar een onevenredig groot aantal verdwijningen, UFO-waarnemingen en andere merkwaardige voorvallen bleek voor te komen. Tien ervan lagen volgens hem 72º uit elkaar, verspreid over het noordelijk en het zuidelijk halfrond, en strekten zich uit tussen de 30ste en de 40ste breedtegraad: het gebied boven Afghanistan en Pakistan, de Duivelszee, het gebied ten noordwesten van Hawaï, de Bermuda Driehoek, de Middellandse Zee, de oostkust van Zuid-Afrika, de Tasman Zee voor de kust van Australië, de Indische Oceaan, het zuidoosten van de Grote Oceaan en de oostkust van Zuid-Amerika. De laatste twee gebieden werden gevonden op de beide polen. Hij overleed voor hij met echte bewijzen kon komen. Ik zeg alleen dat hij er niet ver naast zat."

Er klinkt een druk geroezemoes uit de ruimte. Hij vervolgt zijn verhaal. "Op de zeebodem in deze gebieden, met als bekendste de Bermuda driehoek, heerst een hoge druk. Want het is daar vreselijk diep en elke 10 meter méér de diepte in stijgt de druk een atmosfeer.
Op een diepte van 500 meter komt er methaangas uit de zeebodem. Door de hoge druk verandert het gas in ijskristallen. Dit ijs zit in de bovenste lagen van de zeebodem, maar kan bij een onderzeese aardverschuiving weer, terug veranderen in methaangas. Als bij zo'n aardverschuiving veel gas omhoog komt, is de zee als een pan melk die overkookt.
Het zeewater borrelt, pruttelt en wordt wit. Komt er heel veel methaangas vrij, dan kan het water geen schepen meer dragen.

gasbellen


Het gas verdunt het water zo, dat het zijn draagvermogen kwijtraakt. De gasbelletjes maken het water wit en ondoorzichtig. Noodgedwongen moeten schepen hun motoren stoppen, omdat het water niet langer bruikbaar is als koelwater.
Maar het methaangas blijft niet in zee. Het stijgt op en vormt dikke wolken. Zo kunnen vliegtuigen verdwijnen als ze de onzichtbare wolken van explosief methaangas binnenvliegen.
Men denkt dat de vliegtuigresten waarschijnlijk begraven worden onder het slib, op het moment dat de bodem weer tot rust komt. De waarheid is dat wij de vliegtuigen verwijderen. Alles trouwens."

Een van de aanwezigen steekt een vinger op alsof 'ie op school zit. "Ja?" "En de op hol geslagen kompassen waar overlevenden het soms over hebben?" "Die zijn te verklaren doordat met het vrijkomen van gas een magnetisch veld ontstaat", herneemt de man. Ik zie iemand naar het rooster toekomen en besluit weer terug te gaan. Ik weet wel genoeg zo. De meeste mensen die hier terecht komen mogen hier volgens mij nooit meer weg. Brr, dat gaat mij te ver. Ik ga Abdullah maar eens opzoeken en vragen of Lindy, Vincey en ik hier weg mogen.