Saturday, March 31, 2007

Actie!

Ik kom bij van een hoop gekrakeel en de weeige zoete geur in m'n neus verandert in een vislucht. 'Moet je kijken! Hoe kan dat nou?' hoor ik de mannen roepen, 'Waar komt al die vis opeens vandaan?' Maar ze nemen geen tijd om dat te onderzoeken, meteen gaan ze aan de slag om een vuurtje te bouwen en de vis te roosteren. Robbie begint een onsamenhangend verhaal over een grote parel en een ketting die wij moeten redden. En iets over vechtende mannen met vuur in een hut. Dan zijn er nog Manitouba en Anne in een woud. De vis moet Ab voor gezorgd hebben denkt hij omdat het ook duidelijk Ab geweest moet zijn die me mijn superkracht gaf. Ik vraag me af waar hij geweest is in de tussentijd. Zulke wouden waar hij het over heeft hebben Vincey en ik niet gezien op onze tochten over de eilanden. Nou ja het zal wel. Ik heb er allemaal een beetje genoeg van. Als we dan iets op moeten lossen dan moeten we dat maar snel doen want ik wil naar huis. We kunnen daar vandaan nog wel tochtjes maken maar ik wil contact maken met de thuisbasis. Ik hou wel van m'n huiselijke geregelde leven. Daar ben ik huisdingo voor tenslotte. Ik vraag nog aan Robbie hoe hij nu over Agaat denkt, of de vonk uit z'n liefdesovertuiging voor haar verdwenen is. Hij gaat er niet op in. Hij vindt dat we slapen moeten en een paar dagen de tijd nemen. De mannen zijn ook alweer vertrokken. De zon begon te heet te worden voor ze zeiden ze. Ik doe maar alsof ik slaap want kleine Vince ligt net lekker tegen me aan te knorren na z'n vismaal. Ik voel me ook wel moe maar m'n kop is niet rustig. Vince en ik zijn hier al een poos. Het is gezellig hier maar het is niet thuis. Rob moest toch al die boten halen? Nou dat lukt allang niet meer volgens mij. Maar waarom zou hij ook met al die magie in dat karafje om z'n nek? Als hij straks wakker wordt moet ik maar over het vliegende tapijt beginnen. Behalve m'n bazen weet ik zeker dat de halve hondenbevolking rond Wynnum zich af zit te vragen waar we gebleven zijn. Die trouwe viervoeters waren ik weet niet wat aan het organiseren voor de aankomst van Robbie en weg vlieg ik op een kleedje dat opeens aan kwam zweven. Daardoor heb ik wel op een makkelijke manier Vincey kunnen adopteren. Hoe zouden ze dat vinden thuis als ik opeens met een pup aan kom zetten? En dan met Robbie ook nog! Reken maar dat er flink gerikketikt gaat worden op de computer over en weer. M'n baas pakt waarschijnlijk meteen de telefoon. Nou hoelang zou ik moeten wachten tot ze wakker worden? Rob wil een luierdag en morgen pas aan de slag. En dan nog op het gemakkie. Dat duurt me veel te lang. Als ik nou eens dat karafje van Rob z'n nek haal en open maak? Behoedzaam probeer ik onder z'n kin te komen. Hij gromt wat en z'n oogleden gaan heel even half open. 'Ben jij het?' piept hij en snort weer verder. Ik moet even kracht zetten en hebbes het komt los. Nou open maken die boel. Wat een gefrunnik het is allemaal zo klein en ik moet het allemaal wel heel houden. Vincey wordt wakker van m'n gebeweeg. 'Hier' zeg ik 'hou jij het eind van de karaf in je bek dan probeer ik de stop eraf te krijgen.' Nou dat gaat makkelijk gelukkig. Krachtig beestje die Vince maar dat zal ook wel aan z'n ras liggen. 'Schudden Vince' zeg ik, 'kijken wat eruit komt.' Een minitapijtje, een knikker wat die parel wel zal zijn, en een berg brokjes. Nou die brokjes zaten we niet op te wachten na de vis. Ik hou toch al niet van brokjes. Vince wil er wel een proberen. 'Knaagt lekker' zegt hij. Ach z'n bek is nog klein en zoveel brokjes zal hij nog niet gegeten hebben in z'n leven. Ik rol het mini tapijtje uit met m'n neus en zodra ik het gladgestreken heb groeit het tot de maat waarin ik het eerder gezien heb. 'O leuk' zegt Vince 'gaan we weer vliegen?' 'Dat weet ik nog niet' antwoord ik, 'we moeten hier eerst nog iets regelen geloof ik en ik probeer er een beetje vaart achter te zetten.' 'Wat dan? Gaan we varen?' roept hij. Ik maan hem tot stilte en hij rent naar een bosje achter het strand. Geschrokken komt hij al snel weer terug rennen. 'Er staan daar een paar rare flimfen in een vreemd stuk bos!' 'Mooi' zeg ik en por Robbie in z'n zij. 'Feeen of nimfen?' vraag ik. 'Hoe weet je dat?' vraagt hij verbouwereerd. 'Och' grom ik. 'Allebei' roept Vincey z'n opwinding weer de overhand nemend 'ze praten wel aardig maar doen heel streng en vragen naar Robbie en jou!' Ik por Robbie nog een keer. Hij wil zich op z'n rug draaien, wie weet wat hij droomt, en rolt bijna op het tapijt. In een impuls grijp ik hem bij z'n staart. Stel je voor dat hij nu net nog even weg vliegt! In een oogwenk staat hij op alle vier z'n poten. Nog een beetje lodderig gromt hij: 'Waarom deed je dat?' 'Kom op' zeg ik 'er staan flimfen daar in een vreemd stuk bos op ons te wachten en ik laat je niet even door een onverhoedse beweging met een tapijt de andere kant op vertrekken.' 'Flimfen' hobbelt hij achter ons aan 'wat zijn dat nou weer?

Thursday, March 29, 2007

Een natte landing

Free Image Hosting at www.Googang.net








Plons, die landing kwam toch sneller dan ik dacht. Maar het zeildoek komt er ook nog achteraan. Of iemand het licht uitdoet! Ik hoor stemmen en zie een bootje. Ook zij zitten onder het zeil. Ik zie ook Vincey aan boord. Maar waar is Lindy gebleven? De mannen hijsen me aan boord en stellen me gerust. Ze werken zich vervolgens met luid geruis onder het zeil vandaan. Hee, het zeil beweegt zich richting strand. Dat klopt niet met het getij.
Ik zie de verklaring al. Lindy zwemt met grote krachtsinspanning richting strand met het zeil in haar bek. Uitgeput bereikt ze het strand, snel tuffen we met het bootje naar haar toe. Vincey drukt zich bezorgd tegen me aan. "Je moeder is een moedige hond, Vincey. En ze is heel sterk, we zijn zo bij haar hoor jochie." Daar wordt al aangelegd. Vincey en ik springen overboord en snellen op Lindy af.
Terwijl we met z'n drietjes bijpraten leggen de mannen een kampvuur aan. Ze hebben flink wat vis bij zich en slaan al snel aan het roosteren. Onder het genot van een lekker stukje geroosterde vis, na zo'n avontuur smaakt alles trouwens heerlijk, vertel ik over Manitouba en Anne.
Lindy kijkt me bezorgd aan. "Ik heb al even geen gelegenheid meer gehad om op het weblog te kijken. Wel heb ik van Abdullah een foefje geleerd om toch te kunnen posten." Ze slaakt een bezorgde zucht. "We zullen het eerst weleens even een paar dagen rustig aandoen om bij te komen", opper ik. Ze glimlacht flauwtjes en neemt nog een stukje vis. Vincey is tegen haar aan geschurkt en inmiddels in diepe slaap gedompeld. De brommende stemmen van Uncle Fri en zijn maten deren hem niet. Ik stel voor om Vincey's voorbeeld maar te volgen. Dat lijkt Lindy wel wat. Morgen zien we wel weer.

Saturday, March 24, 2007

Super Power

's Morgens kwamen een paar maten van uncle Fri op het strand. Ze hadden een bootje bij zich. Ik was wakker geworden van hun drukke gepraat en gelach. Nog een beetje soezerig lag ik hun drukdoenerigheid te aanschouwen. Vince was direct op de poten en rende uitgelaten naar ze toe. Er hing een vage brandlucht in de verte. Anders dan van de geroosterde vis. Er was ook een bulderende ruis dat steeds dichterbij kwam. De mannen riepen mij en vroegen of ik mee wilde in het bootje. Ze wilden ergens anders gaan vissen. Nou heb ik weleens gehoord dat je in kleine bootjes heel makkelijk zeeziek kunt worden en dat leek mij niks dus ik was niet zo happig maar Vince was door het dolle heen en keek me zo opgewekt vragend aan dat ik het niet kon weigeren. Wat zijn ze toch innemend die jonge pups. Ik rende naar ze toe en sprong in de boot. Vince werd een handje geholpen door een van de mannen. De andere mannen stonden omhoog te turen. 'Volgens mij is het een ballon' zei er een. Ik begreep niet waar hij het over had tot ik ook naar boven keek. In de verte kwam een gekleurde bal aan waar iets onder bungelde. De brandlucht werd ook sterker en het ruisen veranderde steeds meer in bulderen. Alras werd de bal steeds groter en bleek het inderdaad een ballon te zijn waar een mand onder hing. Het bulderen werd oorverdovend. Op een gegeven moment hing de mand ver boven ons en langzaam dreef hij af richting zee. Ik had het wel weer gezien en wilde maar ter zee gaan. Des te eerder zouden we weer aan wal zijn. Tot een van de mannen riep: 'Kijk daar komt een parachute naar beneden! Ik hoop maar dat die zwemmen kan want die plenst zometeen in het water!' Ik keek ook weer omhoog en zag dat er geen mens onder die parachute hing maar een viervoeter! Het was Robbie! Hij kwam zomaar uit de lucht vallen. Eindelijk! Zonder na te denken dook ik de zee in en zwom richting waar Robbie vermoedelijk neer zou plonzen. 'Lindy!' hoorde ik hem blaffen. In m'n allerbeste dingo's huilde ik: 'Robbiiiiiiiiiiie!' Ik hoorde de repeteerstarter van het bootje achter me na de tweede keer aanslaan. Vince hoorde ik er bovenuit keffen: 'Ome Robbieeeeeeeeee!' Ik bedacht me opeens dat het best onverantwoord gedrag van me was om zomaar uit het bootje de zee in te springen zonder naar m'n pup om te kijken. Snel keek ik om maar het bootje schoot al voorbij richting Robbie, die al vlak boven het water hing. Plons! hoorde ik. Robbie zag ik niet meer en het bootje inclusief inzittenden ook niet meer. Alles was bedekt onder een groot wit zeil. Ik zwom er in m'n allerbeste honds op af en erbij aangekomen nam ik het zeildoek in m'n bek en begon richting kust te zwemmen. In het begin gaf het wel mee maar aldoende werd het steeds zwaarder. Ik kwam steeds langzamer vooruit en het leek wel of het gewicht van het zeil de tanden uit m'n bek wilde rukken. Ik kreeg kramp in m'n kaken maar stug hield ik vol. Ik moest dat zeil van m'n maatjes af zien te trekken. Ik begon zand te trappen. Gelukkig weer vaste bodem onder de poten. Ik draaide me om en achterstevoren probeerde ik het zeil naar het strand te trekken. Wat een inspanning! Ik werd licht en zweverig in m'n kop. M'n hele lijf begon te trillen en te beven vervolgens voelde ik een weldadige rust over me komen. Er drong een weeige zoete lucht in m'n neusgaten. 'Laat maar los Lindy' hoorde ik een bekende stem met aziatisch accent zeggen. 'Laat maar los en laat je maar gaan.'

Sunday, March 18, 2007

Deze reu werd al een peu nerveus. Herenigd!



Free Image Hosting at www.Googang.net







Wat een spectaculair uitzicht vanuit zo
'n luchtballon. Op het tapijt durf je eigenlijk niet echt om je heen te kijken. Hoewel Ab me bezwoer dat het superveilig is. Maar in zo'n mandje voel je je toch meer beschut. Maar dat kan ook een hondending zijn natuurlijk. Hoewel die mensen hier aan boord ook uiterst ontspannen zijn hoor.
Toch doen mensen vaak allerlei malle dingen die ik toch maar niet doe. Bungeejumpen lijkt me bijvoorbeeld helemaal niks. Schijnt ook in deze omgeving uitgevonden te zijn. Maar meer Nieuw Zeeland, geloof ik. Maar goed. We zitten nu al uren in die ballon en nog zie ik Lindy en Vincey niet.
Vreemd hoor. Hoe kunnen we nu zo ver van elkaar verwijderd zijn? En het landschap waarboven ik uitsteeg herkende ik ook al niet. Sinds ik die parel in het minikarafje om mijn nek heb, lijken afstanden er niet meer toe te doen. Een vreemde gedachte misschien, maar van dit alles wordt zelfs een reu een peu nerveus. Het water en de eilanden wisselen elkaar hier snel af. Elke keer hoop ik dat nu het juiste eiland in beeld zal komen. Het zijn best wel pietepeuterige eilandjes hier. Nog kleiner dan vanwaar ik kom.Eindelijk kwam er weer een eilandje in beeld. Ik meende iets te zien op het strand. De ballonvaarder keek door zijn verrekijker en bevestigde dat hij twee honden zag op het strand. Alleen door het dichtbeboste eiland, het kleine strand en iets met luchtstroom kon hij hier niet landen. Ik raakte een beetje in paniek. Want hier werd ik natuurlijk helemaal niet blij van. Een van de bemanningsleden opperde het idee om mij een parachute te geven. Die zouden ze later dan wel weer ophalen. Het komt natuurlijk wel angstig in de buurt van bungeejumpen, maar ik deed toch maar of ik het een wereldidee vond. Het eiland waren we inmiddels alweer gepasseerd. Achter mij zag ik Lindy en Vincey zenuwachtig heen en weer dribbelen. En toen renden ze richting het eiland. Zouden ze mij gezien hebben? Ik had het idee dat ze hulp gingen zoeken. Eindelijk kreeg ik de parachute om. Achter ons zag ik dat enkele motorbootjes achter ons aan kwamen. Ze moeten me dus gezien hebben. "Jongens, dit kan eigenlijk toch helemaal niet", zei een van de bemanningsleden. "Zo'n hond is natuurlijk veel te licht". Opeens hoorde ik Ab iets in mijn oor fluisteren. "Dat zal wel meevallen hoor, til me maar eens op", hoorde ik mezelf zeggen. Ik zal nooit de verbazing vergeten die die man op zijn gezicht had toen hij me optilde. "Die hond is loodzwaar!". "In ieder geval zwaar genoeg", zei een van de anderen die ook een poging waagde. Met z'n tweetjes zetten ze me op de rand van de mand.
"Nou Robbie, het ga je goed jongen" zeiden ze in koor. En hop, daar ging ik. Wauw, woef!!! Wat een heftige ervaring zeg. Ik had het idee dat ik als een baksteen zou vallen maar dat was helemaal niet zo. Het was nog meer zweven als op het tapijt! "Trekken Robbie", hoorde ik roepen. O, ja. Ik had een riempje in mijn bek gekregen waaraan ik moest trekken. Wow, nou ging ik weer omhoog! De enorme parachute had zich boven mij ontvouwen. Onder mij zag ik de bootjes op het strand van alweer het volgende eila
nd aanleggen. Ik kon nu duidelijk Lindy en Vincey in een van de bootjes waarnemen. De bemanning was een stuk relaxter dan zij tweetjes. Dat kon ik hiervandaan al zien. Die komt wel op zijn pootjes terecht dachten zij. Zo te zien althans. Daar was ik zelf nog niet zo zeker van. OK, mijn pootjes waren naar beneden gericht. Maar wat als ik in het water terecht kwam? Hoe loopt dat af als je zo'n enorm doek over je heen krijgt?




Thursday, March 15, 2007

Vrijdag

Nou waar Robbie dan ook uithangt Vincey en ik hebben het prima naar onze zin hier. Dit eiland blijkt Coconut island te heten en dat hebben we gemerkt ook. We lagen heerlijk in dromenland te bekomen van ons zeeavontuur toen we opeens wakker schrokken van een doffe klap. Rakelings naast ons was een kokosnoot uit een palm op het zand gevallen. Nog beduusd van wat er nou precies gebeurd was, werd onze aandacht getrokken door hard gelach uit de richting van de zee. We keken op en zagen een gezellige man met een brede grijns op z'n gezicht op een rots zitten. Hij was kokosnoten aan het ontmantelen. Hij vroeg in een soort van engels, wat Pidgin blijkt te heten, of we die kokosnoot naast ons even konden brengen en begon vervolgens te bulderen van het lachen. "Nee joh" zei hij, "die kom ik zelf wel halen. Maar hebben jullie geen honger? De zon is al uren hoog aan de hemel en jullie hebben je nog niet verroerd. Hoe zijn jullie hier gekomen?" We hadden dus de hele nacht stevig doorgeslapen en inderdaad voelde ik wel een holle plek in m'n maag en Vince beefde zelfs een beetje van de honger. We probeerden de man uit te duiden dat we via de zee van een ander eiland kwamen. Daar moest hij erg om lachen. Het wilde er duidelijk niet bij hem in en hoe meer we ons best deden hoe meer hij ging schateren maar hij bedoelde het niet kwaad. Hij had alleen nog nooit honden uit de zee zien komen zei hij. Hij hield het er maar op dat we ergens van boord gesprongen waren. Het was ons allang best want we hadden in de gaten gekregen dat de mannen een eindje verderop in de zee z'n maten waren. Ze waren aan het vissen op traditionele wijze. Haast echt jagen zoals wij het kennen. Vince en ik begonnen allebei een beetje te kwijlen bij de gedachte. "Mijn naam is uncle Fri" zei de vrolijke man "en ik fry de vis behalve kokosnoten pellen. Zin in gebakken vis?" Nou dat hadden we zeker. Zelfs rauw. Sindsdien trekken we veel met uncle Fri en z'n maten op. De vriendenkring van uncle Fri lijkt de voltallige eilandbevolking wel te zijn. Verder kuieren Vince en ik een beetje over het eiland en slapen op het strand. Overal op het eiland hangt een branderige lucht van de vuurtjes om de vis te roosteren. Van mij hoeft dat niet zo want het overheerst zo in je neusgaten en ik wil m'n reukvermogen graag neutraal houden om de geur van Robbie of Ab op te kunnen vangen want ik weet zeker dat ze een keer onverwacht uit de lucht komen vallen en dan wil ik die lucht wel direct in m'n neus opvangen.

Verdwaald in Torres Strait

Free Image Hosting at www.Googang.net





Na mijn ontmoeting met Anne en Manitouba ging ik op weg terug naar Lindy en Vincey. Alles lijkt hier op elkaar en na uren dolen kreeg ik het akelige gevoel dat ik verdwaald was. Nou is dat natuurlijk niets voor een hond. Tenminste niet voor eentje met een reukvermogen als het mijne. Het vreemde was dat ik van alles rook, behalve mijn eigen spoor. Laat staan dat van Lindy of Vincey.
Driftig snuffelend in een dicht bebost stukje hoorde ik opeens luide mensenstemmen. Daar moest ik het mijne van hebben. Ik ging op het geluid af en zag een hut staan. Zo te horen hadden ze daar binnen flink ruzie! Zouden dat die pareldieven soms zijn? Ik gluurde door een raam naar binnen. Ze waren aan het vechten en er was ook vuur in het spel.

Ik besloot om er vandoor te gaan. Ik had de geur van die mensen goed opgesnoven. Je weet nooit waar het goed voor is. Mijn grootste zorg was nu om Lindy en Vince terug te vinden. Van Abdullah hoor of zag ik even niets. Zou hij hen beschermen? Ik hoop het maar. Lindy kent als raszuivere dingo de gebruiken hier, maar ze heeft wel de zorg voor een puppy nu. Ik voel me knap schuldig. Lin had toch al niet zoveel op met die avontuurlijke inslag van mij. Het lijkt er nu op dat ze daar gelijk in had. Ach , niet tobben nu. Hee, wat is dat voor geluid? Ik hoorde een geluid dat uit de lucht leek te komen. Een geluid dat van grote branders komt, of zoiets. Ik ging snel naar een open plek en zag daarvandaan een grote ballon in de lucht hangen. Het gevaarte kwam snel naderbij en kwam steeds lager te hangen. Ik zag ook mensen aan boord. Het was duidelijk dat ze een landing gingen maken. Ik hoorde ook een terreinwagen aankomen en verschool me maar even in de bosjes. Maar het was al snel duidelijk dat ze bij elkaar hoorden. Het bleken in ieder geval mensen te zijn die geen kwaad in de zin hadden. Al gauw hadden ze me in de smiezen. Ik werd aangehaald, dat zijn van die dingen die je je als hond maar laat welgevallen. Ze vroegen of ik mee wilde varen. Ik keek ze niet begrijpend aan, ik zag toch geen schip hier? Nee, ballonvaren bedoelden ze. Dat vond ik eigenlijk wel een goed idee! Misschien dat ik Lindy en Vincey vanuit de lucht snel zou kunnen vinden!
Ineens begreep ik wat de mensen bedoelen met als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Ik had weleens opgevangen bij een gesprek over een mensenprobleem, dat de redding letterlijk uit de lucht kwam vallen. Dat leek hier zich dus ook voor te doen. Die grote vlam vond ik wel een beetje eng, als ik heel eerlijk ben. En over mijn hoogtevrees moest ik mij ook nog even heenzetten. Maar ik liet driftig kwispelend weten dat ik niets liever wilde dan de lucht in! Ik had alles over voor een spoedige hereniging met Lindy en Vincey!











Monday, March 12, 2007

Beach Dogs on a Sandy Coast

Hoi Robbie,
Ik begin me zorgen te maken. Masig is niet groter dan zo'n 3 kilometer lang en 2,7 km breed. Intussen hebben Vince en ik iedere vierkante centimeter wel afgesnuffeld en we kunnen je nergens vinden. Jij hebt alle magie bij je en hoe je die Ab op moet roepen weet ik niet. Hij vindt het in ieder geval niet belangrijk genoeg om ons op te komen zoeken. Die kerk hebben we een poosje als schuilplaats gebruikt maar we zijn er inmiddels ook wel achter dat mensen hier op een andere manier naar honden trekken dan wij gewend zijn dus die kerk laten we ook maar voor wat-ie is. Niet om de kerk maar we willen de mensen niet in de weg zitten. Een low profile lijkt me het meest probate middel om onze eigen gang te kunnen gaan. M'n heimwee begint weer hoog op te spelen. Vooral toen we dit op een zoektocht tegen kwamen:

Ik zou wel op een bootje of zoiets willen stappen. Bij voorkeur naar het vaste land maar het voorgenomen avontuur met jou houdt me dan weer tegen. Toch maak ik me soms zorgen dat ik al m'n opgedane tamme dingocultuur verlies en waar hoor ik dan nog bij? Ja joh laat maar. Vrouwtjespraat. Het zullen de hormonen wel zijn. Vandaag kwamen we een surfplank tegen op het strand. Het stond daar gewoon te wachten. Ik dacht echt even dat Ab gearriveerd was maar alles ging mis dus dat zal vast niet zo geweest zijn. We kregen de plank wel om en vervolgens hebben we gewoon op de vloed gewacht om los te komen. Dat ging allemaal van een leien dakje. Ook om er op te gaan zitten maar om erop te blijven was een hele kunst die we niet onder bewang kregen. Vincey heeft meteen wel een paar fikse zwemlessen gekregen. Gelijk in het diepe zullen we maar zeggen. Z'n zwemreflexen zaten goed en toen hij eenmaal doorhad dat die brakke smaak in z'n bek van de zee kwam, dus hij z'n bek vervolgens op tijd dicht hield, hebben we toch nog een leuke tijd gehad in de golven. Niet te geloven wat je daar tegenkomt als je een beetje dieper raakt. Dat surfboard waren we al gauw uit zicht maar dat maakte niet echt uit want het bood ons toch geen hulp. Al rollend over en door de golven kwamen we weer op het strand terecht maar we herkenden het niet en nog niet, wat vreemd is want we hebben Masig ook in de rondte gehad. Misschien komt het door de vermoeidheid want bodysurfen en diepzeeduiken is zwaar werk. We gaan eerst maar een dutje doen.
Tot gauw Rob! (hopen we)
Lindy en Vince