Saturday, April 21, 2007

Een vluchteling op het spoor

Free Image Hosting at www.Googang.net


Tijdens het terugwandelen nam ik een verkeerde afslag. Het is echt een wirwar van tunnels hier. Knap donker ook. Af en toe een schijnsel uit een rooster. Ik had mijn hoofd er even niet bijgehouden en nou zit ik verkeerd. Ik snuffel even en ruik hier geen mensengeur meer ook.
Even verderop ruik ik een ziekenhuisluchtje. Zou Sam daar liggen? Ik volg mijn neus maar weer. Net als zoëven kan ik weer naar beneden lopen. Nu loop ik weer naast een ruimte in plaats van erboven. Ik hoor ook stemmen. Daar is een rooster.
Ik kijk er weer door en zie een zuster en een onbekende man. Dat is niet Sam in ieder geval. Deze
man is wat ouder. Niet iedereen komt even goed terecht natuurlijk, als zo'n schip onverwacht de kelder in gaat. Er wordt in ieder geval goed voor je gezorgd zo te zien. De man ziet er behoorlijk verward uit, maar de zuster is in een goede stemming dat is wel duidelijk. Ze spreekt hem opgewekt toe, dat zal dus wel goed komen. Ik besluit weer verder te gaan. Ik kom vast nog wel een geschikte uitgang tegen. Hee, volgens mij hoor ik Abdullah praten. Ik versnel mijn pas en ga op het geluid af. Daar is Ab in een soort controlekamer. Hij is in gesprek met iemand die achter een kolom staat. Buiten mijn gezichtsveld dus. Ze hebben het over gestolen duikspullen en iemand die wil ontsnappen. "Ik hoop dat je hem snel zal vinden Abdullah. Je moet er toch niet aan denken dat de dief er mee naar buiten gaat op deze diepte. Dat is gelijk einde verhaal. Spoor hem op en breng hem op andere gedachten." "Natuurlijk sir, ik denk dat de oplossing al op mij staat te wachten". "Dat mag ik hopen Ab, je weet me te vinden", de man beent driftig weg. "Kom binnen Robbie", het lijkt wel of Ab me dwars door het rooster aan kan kijken. Ik druk voorzichtig met mijn neus tegen het rooster, dat zwaait hierop als een deurtje open. "Ik weet dat je graag weg wilt. Maar je moet me even helpen. Die neus van jou komt me goed van pas met dit probleem. Heb jij nog een mensengeur geroken in die ventilatieschachten?" Ik kan niet anders dan dat beamen, Ab weet het natuurlijk allang weer. Ach, het is voor mij een peulenschilletje en als we hier daarna maar weg kunnen vind ik het best. Ik krijg een klein soort chipje mee dat ik tussen de duikkleding moet verstoppen. Terug het labyrint in dan maar. Al snel heb ik de mensengeur weer te pakken en hoef ik mijn neus maar te volgen om de route te bepalen. Na flink wat bochten naar links en rechts over en langs grote en kleinere ruimten heb ik beet. Hier is de betrokkene eruit gegaan. Voorzichtig observeer ik de ruimte, de geur is hier wel heel sterk. Het is wel een hele kleine ruimte. Weer helemaal volgestouwd met apparatuur. Er hangt een pas gedragen jas over de draaistoel. Een deel van de apparatuur is in gebruik, niet alle wijzertjes staan op nul. Er is niemand aanwezig maar de vraag is of dat lang zal duren. Snel ga ik de ruimte binnen. Verborgen in een doos in een hoek liggen de vermiste duikspullen. Ik frommel het chipje met mijn snuit in een zak van een kledingstuk. Dat lukt maar net. Ik schud er even mee zodat het naar beneden kan zakken. In de verte hoor ik voetstappen naderbij komen, ik trek me snel weer terug achter het rooster. In tijgersluipgang kies ik een wat grotere afstand tot het rooster. Voor hetzelfde geld wil hij de ruimte straks via dezelfde uitgang verlaten als ik. Dan kan ik maar een voorsprongetje hebben. De deur gaat open en de indringer betreedt de ruimte. Ik hoor een gedempte stem maar ruik toch maar een persoon. Praat in zichzelf dus. Ik spits de oren. "Zo, alle voorbereidingen zijn klaar. Vannacht sluipt deze jongen er tussenuit. Ik heb geen zin de rest van mijn leven hier door te brengen. De wereld redden. Het mocht wat. Wat heb ik aan een geredde wereld als ik mijn geliefden niet meer kan zien? Het zal mijn tijd heus wel uitduren met die wereld. Ik ben volgens mij ook niet de enige die weg wil uit deze gekkigheid. Maar het is ieder voor zich. En je weet nooit wie je verrader is. Ik moet ook eigenlijk helemaal niet hardop denken. Mijn vader zei altijd al dat zo'n futiliteit je hard kan opbreken." Het wordt stil. De denker voegt de daad bij het woord. Ik hoor dat hij de spullen oppakt. Voor mij het teken om weer verder te gaan. Zijn woorden zetten me toch aan het denken. Kun je mensen hier wel gevangen houden, ook al is het voor een betere wereld? Daar zijn toch in de geschiedenis zat slechte voorbeelden van te vinden. Al is daar meestal zelfverrijking in extreme vorm de rode draad. Daar heb ik hier nog geen spoor van gezien. Nog niet tenminste. Toch eens vragen aan Abdullah. Als ik terug ben op de plek waar ik hem net zag is hij verdwenen. Waarschijnlijk om onze duiker bij de kraag te vatten. Nu kunnen we hier nog niet weg. Ik ga Lindy en Vincey maar opzoeken. Ab zal wel weer opduiken, hij zal zijn belofte niet verbreken.

Friday, April 20, 2007

Robbie de speurneus

Free Image Hosting at www.Googang.net


Abdullah gaat zo op in zijn rondleiding en zijn gasten dat er voor mij niet veel aan is. Naar hetgeen ik echt nieuwsgierig ben hoor ik niks, dus ik ga maar eens verder op onderzoek uit. Ik glip de ruimte uit en de gang in. Wat een doolhof. In een van de gangen zie ik een rooster dat half open staat. Ik kan ruiken dat daar iemand binnen is geweest. Het is wel al een paar dagen geleden. Ik besluit er naar binnen te gaan.
Ik kom terecht in een soort tunnel, een mens zou zich hier kru
ipend moeten voortbewegen. Ik kan lekker rechtop lopen.Het is een wirwar van gangen ook hier. Ik volg de mensengeur maar even. Regelmatig passeer ik roosters waardoor ik naar beneden kan kijken . Tot nog toe waren alle ruimtes leeg. Zo word ik nog niet veel wijzer.

Dan hoor ik stemmen uit een zijgang komen. Daar gaan we maar eens poolshoogte nemen. Deze gang loop schuin naar beneden, aan de zijkanten lopen allemaal kabels. Aan de zijkant zit een rooster waardoor ik op de ruimte uitkijk. Voor een soort schoolbord staat een kalende man in een witte jas iets uit te leggen. "Zoals gezegd, alles wat u hier gezien heeft moet geheim blijven. Stukje bij beetje wordt het natuurverschijnsel zelf al hier en daar onderkend. Maar gelukkig blijven wetenschappers elkaar altijd tegenspreken. Ivan T. Sanderson, bioloog en onderzoeker van abnormale verschijnselen, verklaarde al dat er niet één of twee, maar wel twaalf geheimzinnige gebieden rondom de aarde konden worden gevonden. Sanderson noemde deze gebieden de Woeste Wervelingen, omdat er daar een onevenredig groot aantal verdwijningen, UFO-waarnemingen en andere merkwaardige voorvallen bleek voor te komen. Tien ervan lagen volgens hem 72º uit elkaar, verspreid over het noordelijk en het zuidelijk halfrond, en strekten zich uit tussen de 30ste en de 40ste breedtegraad: het gebied boven Afghanistan en Pakistan, de Duivelszee, het gebied ten noordwesten van Hawaï, de Bermuda Driehoek, de Middellandse Zee, de oostkust van Zuid-Afrika, de Tasman Zee voor de kust van Australië, de Indische Oceaan, het zuidoosten van de Grote Oceaan en de oostkust van Zuid-Amerika. De laatste twee gebieden werden gevonden op de beide polen. Hij overleed voor hij met echte bewijzen kon komen. Ik zeg alleen dat hij er niet ver naast zat."

Er klinkt een druk geroezemoes uit de ruimte. Hij vervolgt zijn verhaal. "Op de zeebodem in deze gebieden, met als bekendste de Bermuda driehoek, heerst een hoge druk. Want het is daar vreselijk diep en elke 10 meter méér de diepte in stijgt de druk een atmosfeer.
Op een diepte van 500 meter komt er methaangas uit de zeebodem. Door de hoge druk verandert het gas in ijskristallen. Dit ijs zit in de bovenste lagen van de zeebodem, maar kan bij een onderzeese aardverschuiving weer, terug veranderen in methaangas. Als bij zo'n aardverschuiving veel gas omhoog komt, is de zee als een pan melk die overkookt.
Het zeewater borrelt, pruttelt en wordt wit. Komt er heel veel methaangas vrij, dan kan het water geen schepen meer dragen.

gasbellen


Het gas verdunt het water zo, dat het zijn draagvermogen kwijtraakt. De gasbelletjes maken het water wit en ondoorzichtig. Noodgedwongen moeten schepen hun motoren stoppen, omdat het water niet langer bruikbaar is als koelwater.
Maar het methaangas blijft niet in zee. Het stijgt op en vormt dikke wolken. Zo kunnen vliegtuigen verdwijnen als ze de onzichtbare wolken van explosief methaangas binnenvliegen.
Men denkt dat de vliegtuigresten waarschijnlijk begraven worden onder het slib, op het moment dat de bodem weer tot rust komt. De waarheid is dat wij de vliegtuigen verwijderen. Alles trouwens."

Een van de aanwezigen steekt een vinger op alsof 'ie op school zit. "Ja?" "En de op hol geslagen kompassen waar overlevenden het soms over hebben?" "Die zijn te verklaren doordat met het vrijkomen van gas een magnetisch veld ontstaat", herneemt de man. Ik zie iemand naar het rooster toekomen en besluit weer terug te gaan. Ik weet wel genoeg zo. De meeste mensen die hier terecht komen mogen hier volgens mij nooit meer weg. Brr, dat gaat mij te ver. Ik ga Abdullah maar eens opzoeken en vragen of Lindy, Vincey en ik hier weg mogen.

Wednesday, April 18, 2007

Sam maakt een nieuw begin

Free Image Hosting at www.Googang.net




Tjonge, dit is allemaal wel heel anders gelopen dan ik dacht. Lee is er met het jacht vandoor. Die voelde nattigheid en dacht 'wegwezen'. Ze hebben hem laten gaan. Hij zal ze wel ongeschikt voorgekomen zijn voor een nieuw leven. Daar hebben ze dan, denk ik, wel gelijk in. Hij is onverbeterlijk. Heeft het jacht waarschijnlijk al verkocht en is op zoek naar nieuwe onfrisse zaakjes.
Ik grijp de kans voor een nieuw begin met beide handen aan. Met Jack komt het ook goed volgens Abdullah. Dat was schrikken zeg met die haai, maar het was dus even niet wat ik dacht. Ze hebben hier flink wat know-how in huis. Lee zou die haai gelijk willen stelen en verkopen.
Ik ben nu op weg naar de haven van Brisbane. In het kader van uitwisseling mag ik daar voorlopig aan het werk. Watermonsters nemen. Ik ben in een heel andere wereld terecht gekomen nu. Kan mijn steentje bij gaan dragen voor het milieu. De organisatie waar Abdullah deel van uitmaakt heeft uitlopers naar alle organisaties die zich met het milieu bezighouden. Over de hele wereld. Dus ik kan straks over de hele wereld uitgezonden worden. Een enorme uitdaging. Ongelofelijk eigenlijk dat er zo'n geheim netwerk kan bestaan. De geheime diensten van heel veel landen werken eraan mee. Het meest verbazende is nog dat er ook een connectie bestaat naar de wereld waarvan iedereen denkt dat het alleen in fantasie bestaat. Het is
waarschijnlijk ook de enige manier om de wereld nog te kunnen redden. Alle handen ineen slaan. En er worden heel snel beslissingen genomen. Als dat vanuit regeringen zou moeten komen ben je altijd te laat. Er is nogal wat onheil dat we moeten proberen te keren.
Ik kijk nog maar eens naar de foto van mijn nieuwe collega Wayne Young, waarnaar ik onderweg ben.
Het lijkt wel vakantie, een beetje ronddobberen en watermonsters nemen. Ik heb er enorm veel zin in. Ze hebben zelfs een huis voor me geregeld in Wynnum. Wat kan een mens zich nog meer wensen?
Ik zou die Robbie nog wel eens willen zien. Volgens Ab is dat geen probleem. Een van die hondjes die ik in die minisubmarine zag woont volgens hem in Wynnum. Met die vriendjes van Robbie wil ik dus ook wel kennis maken. Tja, het is dan wel niet mijn Robbie van toen. Maar in het kader van mijn geredde leven wel een beetje 'mijn Robbie van nu'.

Saturday, April 14, 2007

Maar ik kan dromen

Nou ik laat me maar meesleuren op de golven van Robbie's avontuur onder zee. Ik heb er niet zoveel mee. Het is allemaal zo vaag voor me. Vince neemt het zoals het komt maar dat doe je op die leeftijd. Alles is spannend en het is zoals het op je afkomt; gewoon dus. Ik zal blij zijn als we weer poot aan vaste grond hebben. Ik heb geen zin meer om verder te kijken. Het lijkt allemaal veel op hetzelfde. Ik wil de wereld wel redden hoor maar dan op de plek waar ik thuis hoor: aan wal. Ik snap het ook niet. Die Ab weet en kan zoveel maar toch duurt het allemaal zo lang. Ab is iemand van het kaliber aan wie je geen vragen stelt. Robbie is zwaar onder de indruk van alles en lijkt ook enorm verwikkeld in hetgeen hier aan de hand is. Dus ik laat hem maar. Ik wil hem niet ongemakkelijk doen voelen door mijn in twijfeltrekkerij, onvrede of ongemak. Dat weet ik zelf nog geeneens precies dus des te meer reden om m'n bek dicht te houden. Ik zag daar net een makkelijk en beschut plekje bij de uitgang, ik denk dat ik daar maar eens post ga vatten en voorlopig weer een low profile hou. Vince kan geen kwaad hier, die kan op zijn gemak verkennen als hij genoeg heeft van bij mij liggen en z'n tomeloze jonge pup energie weer moet onladen. Zo ogen sluiten en waar zal ik nu weer eens over gaan fantaseren? Voorop de motorfiets! Zou de baas al een motorfiets hebben?

Tuesday, April 10, 2007

Geheim onderzees controlecentrum

Free Image Hosting at www.Googang.net



Ik ben blij dat het pak weer uit is. Dat beweegt toch wel wat makkelijker. Ik ben ook blij dat ik weer bij Lindy en Vincey ben. Abdullah is tevreden over de operatie. Hij laat me zo zien waar die afstandsbediening voor is. Hij lacht er geheimzinnig bij. Sam wordt op een brancard afgevoerd. Ik zie opeens allemaal mensen aan boord. Zo te voelen varen we alweer. En niet zo langzaam ook.
We volgen Abdullah door de kleine gangetjes. We komen weer aan hij een klein kamertje en gaan er naar binnen. Ook deze ruimte is volgestouwd met knopjes, hendeltje
s en beeldschermen. Abdullah laat me de afstandbediening zien.
SharkControl staat erop. Ik kijk hem niet begrijpend aan. Lin
dy grinnikt, zij weet het natuurlijk al. Ik zie een bekende haaienkop op het schermpje van de afstandbediening.
"Kijk Robbie, het zit zo", begint Abdullah. "Het is natuurlijk geen echte haai waar Jack in verdween. Daarom zag je o
ok geen bloed. Dit geavanceerde vervoermiddel kan worden gebruikt om één enkele aanvaller tijdelijk uit te schakelen en naar de gewenste locatie te vervoeren. Je wordt naar binnen gehaald, krijgt een injectie en je lichaamsfuncties worden door de apparatuur overgenomen." Hij laat zien hoe hij de haai weer naar binnen liet 'zwemmen' in de ruimte waar ik door naar buiten ging. Daarna spoelt hij nog een stukje verder terug om te laten zien hoe de haai zijn slachtoffer 'verslond'.
Ab zet een beeldscherm aan, hierop is te zien hoe twee chirurgen bezig zij
n met Jack. Alles lijkt naar wens te verlopen. We liggen inmiddels weer stil. "Waar zijn we nu Ab?", vraag ik. "We zijn op onze geheime bestemming aangekomen. Dit is een van de geheime controlecentra die we over de hele wereld hebben. Heb je weleens gehoord van de Bermuda driehoek?". "Jawel, waar die boten en vliegtuigen soms verdwijnen toch?", antwoord ik. "Goed zo, Robbie. Nou er zijn meer gebieden waar dat regelmatig gebeurt. Bij bijna al die plekken hebben we inmiddels van deze centra. Zo zijn we er steeds vaker op tijd bij om, althans een deel, van de mensen te kunnen redden. Die krijgen dan hier een rondleiding en uitleg, zo proberen we ze voor onze zaak te winnen." Ab ziet dat het mij duizelt. "Er komt straks een nieuwe ploeg, dan mag je mee." Lindy is met Vincey een beetje aan het dollen. Voor een pup is er niet veel te beleven hier. "We gaan aan boord van het eiland, kom mee jongens", zegt Abdullah. We volgen hem weer door de nauwe gangen en hij maakt een deur open. Via een sluis zoals je bij vliegtuigen ziet gaan we aan boord van het eiland. Door een klein patrijspoortje kijk ik even naar buiten.
Het eiland is volledig begroeid met een soort alg, het ziet er spookachtig en verlaten uit. maar dat zal wel schijn zijn. We komen terecht in een enorm complex. Abdullah legt uit dat het een aaneenschakeling is van verdwenen boortorens en werkeilanden. Alles is geschikt voor langdurig verblijf onder water. Er zijn wetenschappers, werktuigkundig
en, kortom vakmensen van allerlei gebied aan het werk hier. Gestrande schepen, vliegtuigen en dergelijke worden ontmanteld en de vrijgekomen onderdelen worden voor allerlei projecten gebruikt. Een onderwater recyclingwereld zo'n beetje.
"Kom we gaan de nieuwkomers begroeten." We volgen Abdullah naar een grote controlekamer waar de mensen al aan het rondkijken zijn. Zo'n beetje hetzelfde verhaal van net steekt Ab opnieuw af. Een beetje saai voor ons, dus we snuffelen maar wat rond. De mensen zijn zo onder de indruk van wat ze allemaal horen en zien, dat ze voor drie hondjes niet eens aandacht hebben. Dat zijn we niet gewend, maar
het leven van die mensen staat dan ook volledig op zijn kop. Dan gaat de hele optocht naar een andere ruimte. Lindy heeft geen zin om mee te lopen, Vincey wordt er een beetje balorig van. In mijn eentje loop ik toch maar mee, kijken of ik er nog wat wijzer van kan worden. De deur gaat open en ik zie een enorme grote ronde ruimte. Op een verhoging staat een groepje wetenschappers druk te praten. Ik glip naar voren en ga het trapje op van de verhoging. Zo kan ik de groep mensen overzien. Met open mond kijken ze om zich heen. Er zijn dan ook indrukwekkend veel constructies waar te nemen. Geen idee waar het allemaal voor is hoor. Maar Ab lijkt wel alles te weten. Ik heb zo het idee dat we nog veel meer te horen zullen krijgen. Hoe zou het eigenlijk met Sam zijn?

Sunday, April 8, 2007

Robbie de Zeehond neemt een duik

Free Image Hosting at www.Googang.net


Nou, daar gaat 'ie dan. De deur gaat dicht, het duikerspak heb ik aan. Op het beeldscherm kan ik Abdullah zien achter een bedieningspaneel. Wat een wijzertjes allemaal joh. Dat hij daar wijs uit kan. Daar begint het water naar binnen te stromen. Zo, dat gaat sneller dan verwacht. Speciale instructies heb ik niet, ik hoef Sam alleen maar mee te lokken. Veel meer dan zwemmen kan ik trouwens ook niet in dit pak. Het is erg zwaar, maar volgens Ab heb ik daar in het water niet zo'n last van.
De ruimte is volgestroomd. Ik zie Ab op allerlei knopjes drukken. Hij zwaait naar me, de deur gaat open. Ik zwem naar buiten, wat een ervaring zo onder water. Een hele andere wereld gaat voor mij open en nieuwsgierig zwem ik erin. Robbie de Zeehond, hi hi. Maar wel serieus blijven nu. Op zoek naar Sam.

Daar zie ik iemand zwemmen. "Ga maar naar hem toe Robbie, dat is Sam." Ik krijg Abdullah glashelder door onder water. We hadden het binnen al getest, maar het is fijn dat het hier ook werkt. Sam zwemt juist naast wat kabels en ik zwem met een boogje naar hem toe zodat hij mij kan zien. Hij laat de kabels voor wat ze zijn, zwemt verder en krijgt me dan in beeld. Hij draait naar me toe en kijkt me recht in de ogen. Ik krijg een blik van herkenning maar dat is niet wederzijds. Ik ken hem niet zoals hij mij lijkt te kennen. Ik herken hem uit de vluchtige blik in de hut en van de beelden die Abdullah heeft laten zien. Ik maak kennelijk iets bijzonders bij hem los. Nu ik doordenk zal dat ongetwijfeld aan mijn gelijkenis met zijn hond van vroeger liggen.
Hee, daar komt die andere duiker in beeld. Ja zeg, die wil gaan schieten geloof ik. "Wat moet ik doen Abdullah?", ik hoop dat Ab me hoort. "Geen zorgen Robbie, hij kan je niet raken. We komen er al aan, alles is onder controle."
Sam gaat voor me zwemmen. "Als hij Sam raakt Ab?". "Als hij schiet kan hij alleen zichzelf raken, Robbie". Dat stelt mij gerust maar dat weet Sam natuurlijk niet. Ik zwem achter Sam vandaan en probeer hem mee te krijgen. Dan zie ik Ab, Lindy en Vincey aankomen in een geel miniduikbootje. Sam's maat raakt in paniek en legt aan. Hij schiet. En raakt inderdaad zichzelf. Ik kijk naar Sam's reactie, die is behoorlijk paniekerig. Dan zie ik een blik van ongeloof en ontzetting. Ik draai om en zie zijn maat in een enorme haai verdwijnen. De ontzetting die in de tot haaienvoer gereduceerde duiker's ogen staat te lezen is nog veel groter. Hij verliest zijn bewustzijn en is het volgende moment verdwenen. "Geen zorgen Robbie, komt goed", tettert Ab in mijn oor. Ja, ja, nou hoe dat nou goed moet komen weet ik niet. Dan zie ik dat ook Sam het bewustzijn verliest. Die is natuurlijk in shock. "Houd je vast, Robbie", Ab manouvreert behendig met het duikbootje en pikt Sam aan. Ik klamp me vast en zo varen we terug naar de grote onderzeeboot. We varen in een speciale ruimte de Nautilus7 binnen. Achter ons sluit een grote deur de ruimte weer af. Het water loopt kolkend uit de ruimte.
Lindy, Vincey en Abdullah stappen uit het gele duikbootje. Ab heeft een grote, soort futuristische afstandsbediening in zijn handen.

Friday, April 6, 2007

Duikvlucht Yellow submarine

Free Image Hosting at www.Googang.net


Daar zwem ik dan weer. Prachtig is het hier onder water. Maar echt genieten doe ik er niet van. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik totaal verkeerd bezig ben. Ik weet ook wel dat ik fout zit natuurlijk. Op de een of andere manier had ik daar nooit zo'n moeite mee. Maar door alle gebeurtenissen van de laatste tijd ga je toch wat meer nadenken. Ik heb een hekel aan geweld en die richting wordt ik steeds meer opgeduwd. Zoals laatst in die hut in het bos. Tijdens die ruzie kreeg ik steeds meer zin om hier allemaal mee te stoppen. Maar hoe.
Het gekke was dat ik zelfs dacht mijn hondje van vroeger voor het raam gezien te hebben. Arme Robbie, die leeft allang niet meer. Kan natuurlijk ook helemaal niet dat ik die zag. Hij is tenslotte al achttien jaar dood.
Ooh, wel even zorgen dat ik bij Jack in de buurt blijf. Je wordt lang
zamer van dat denken. Maar dat kun je ook niet even uitzetten. Vreemde droom was dat weer vannacht. We hadden die parel eindelijk gevonden en meegesleept. Bleek het de oorzaak te zijn van een enorme tsunami. Jack vond het onzin. Ik weet het nog niet zo net. Normaal onthoud ik mijn dromen nooit. En dit was griezelig echt allemaal. Maar ja, Jack wil zo snel mogelijk cashen en wegwezen. We moeten daarmee die gasten nog afkopen. Die hadden ook geïnvesteerd in het jacht en de duikspullen. Jack weet wel dat we daar niet onderuit komen. Was ik maar boswachter geworden. Maar ja, altijd de gemakkelijkste weg gekozen. Zo kom je steeds dieper in de ellende. Prachtig is het hier, dat moet toch eigenlijk wel zo blijven. Ik moet ook steeds aan die andere droom denken. Een Aziatische man die me bezweert dat het nog niet te laat is om mijn leven op het goede spoor te zetten. Als dat toch eens waar was.
Hee, wat komt daar aangezwommen? Het is iemand in een duikerspak,
maar wat een vreemde kleine maat. Het komt mijn kant op. Robbie? Waak ik of droom ik? Volgens mij wil hij dat ik achter hem aan kom. Maar ik zal Jack moeten volgen. Waar is die gebleven trouwens? Daar komt hij al teruggezwommen. Maar wat doet hij nou? Hij maakt aanstalten om op Robbie te schieten. Ik gebaar naar hem dat hij niet moet schieten. Die hond heeft geen kwaad in de zin, dus dat lijkt me onzin. Jack gebaart dat ik bij hem weg moet zwemmen. Maar dat vertik ik. Ik laat hem echt niet op die hond schieten. Het kan mijn Robbie helemaal niet zijn, maar wie het ook is, schieten is uitgesloten. Toch gaat Jack door met zijn voorbereidingen om te schieten, ook als ik voor de hond ga zwemmen. Hij is blijkbaar bereid elke prijs te betalen voor zijn toekomstige rijkdom. Hij heeft er zo te zien ook geen moeite mee om op mij te schieten. Wat moet ik doen? Hij doet een poging om op de hond te mikken. Zal ik hem maar in zijn been schieten? Ik heb net nog een paar haaien gezien. Die zijn dan zo hier. Maar als hij die hond schiet komen ze toch ook. Bloed is bloed. Ze zeggen dat dat onzin is, maar wie verteld dat die haaien als ze er wél op af komen? Ik vraag me af wat Lee aan het doen is boven. Op het trekken aan de lijn krijg ik geen reactie. Wat hoor ik nu toch voor een vreemd geluid? Het wordt steeds luider. Er nadert iets dat is duidelijk. Ik zie iets geels aankomen. Het lijkt wel een minisubmarine. Dit loopt echt volledig uit de klauwen. Jack raakt nu echt in paniek, legt aan en schiet. Het projectiel gaat richting Robbie maar verandert als een boemerang van richting. Jack wordt in zijn been geraakt. De minisubmarine komt snel dichterbij. Verrek, dat is die man uit mijn droom! En wat zie ik nou? Twee andere honden zitten erbij. Ik wordt gek! Zo te zien een Dingo en die andere lijkt me een puppie toe. Ik zie er wat vreemds aan. Maar Jack, waar is Jack? Ik draai me om en zie hem met een blik van ontzetting in zijn ogen in een enorme haai verdwijnen. Dit kan niet gebeuren, dit kan niet waar zijn. Kunnen ze niet iets doen in die minisubmarine? Ik wordt licht in mijn hoofd en krijg het steeds benauwder. Is mijn zuurstof op? Ben ik te diep gegaan? Ik, ik.....